หลินชิงเยวี่ยส่ายหน้า ยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่ใช่ค่ะ หนูมาลำบากป้าเอง อีกไม่กี่วินาทีหนูต้องไปอยู่ชนบทที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อยากซื้อผ้าสำรับตัดเย็บเสื้อผ้าสักหน่อย เมื่อกี้ไปหาร้านอื่นไม่เจอที่ถูกใจ เลยนึกขึ้นได้ว่าป้าทำงานอยู่ที่นี่"
"ไปอยู่ชนบทที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ? หนูไม่ได้มีงานทำอยู่แล้วหรือไง?" น้ำเสียงของป้าลิ่วสูงขึ้นทันที ดึงดูดสายตาของลูกค้าข้างเคียง เธอรีบลดเสียงลง ตาแดงเล็กน้อย "เป็นเพราะหวังซิ่วหลานคนไร้ยางอายนั่นแย่งงานของหนูไปใช่ไหม?"
หลินชิงเยวี่ยพยักหน้าตาม "พวกเธออยากให้หนูยกงานให้หลินเว่ยเว่ย ก็เลยลงทะเบียนให้หนูไปอยู่ชนบทเลย"
ป้าลิ่วโกรธจนมือทุบลงบนเคาน์เตอร์ หน้ากลายเป็นสีแดงก่ำ "ไอ้คนใจดำเนี่ย! ฉันรู้มาตั้งนานแล้วว่ามันไม่ได้คิดดีอะไร! ตอนแม่หนูจากไป ได้กำชับไว้เป็นร้อยครั้งพันครั้ง ให้พ่อหนูดูแลหนูอย่างดี นี่มันดูแลแบบนี้หรอ? งานแค่ตำแหน่งเดียวยังต้องแย่งไปให้เด็กติดแม่นั่นอีก!"
เธอยิ่งพูดยิ่งโกรธ ดึงหลินชิงเยวี่ยจะเดินออกไป "ไม่ได้! ฉันต้องไปหาหลินเจี้ยนเย่ให้ได้ จะถามให้รู้เรื่อง! แล้วก็หวังซิ่วหลานนั่น ดูฉันจะฉีกปากมันให้ขาด!"
"ป้าลิ่ว ป้าลิ่ว อย่าไปเลย!" หลินชิงเยวี่ยรีบดึงเธอไว้ รู้ดีว่าป้าลิ่วเป็นคนใจร้อน ถ้าไปอาละวาดจริง ๆ เกรงว่าเรื่องจะยิ่งยุ่งซับซ้อนเข้าไปอีก "ตอนนี้ป้าไปก็ไม่มีประโยชน์ โควตาเขาส่งไปแล้ว เปลี่ยนไม่ได้แล้ว"
ป้าลิ่วถูกเธอดึงไว้ รนจนกระทืบเท้า "แล้วก็ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปไม่ได้! หนูเป็นผู้หญิงคนเดียวจะไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นั่นมันไปทนทุกข์ไม่ใช่หรือไง? อากาศหนาวเป็นสิบ ๆ องศาติดลบ กินก็แต่ขนมปังนึ่ง ทำงานก็หนัก หนูจะไหวได้ยังไง?"