หลินเว่ยเว่ยเห็นเฉินจื่อหมิงเดินเข้ามา ดวงตาก็เป็นประกาย เธอมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ก่อนร้องไห้เรียก “พี่จื่อหมิง ช่วยฉันด้วย”
“ฉัน...” เฉินจื่อหมิงตาแดงก่ำ เสียงเหมือนเค้นออกมาจากซอกฟัน
หวังเอ้อร์หมาจื่อเห็นเขาเป็นเช่นนั้นก็แค่นเสียงเย็นชา “เฉินจื่อหมิง อย่าลืมสิว่าในหมู่บ้านชิงชานแห่งนี้ พวกเรามีวิธีทำให้นายอยู่ไม่เป็นสุขเป็นพันเป็นหมื่น นายแน่ใจนะว่าจะให้พวกเราหยุด?”
หลู่โกวจื่อไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ เขายังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ! จึงเอ่ยคล้อยตาม “เฉินจื่อหมิง นายรับเงินพวกเราไปแล้วนะ”
เฉินจื่อหมิงกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบ ๆ
คำขู่ของหวังเอ้อร์หมาจื่อกดทับหัวใจเขาราวกับก้อนหิน ส่วนคำพูดของหลู่โกวจื่อก็ยิ่งเหมือนโรยเกลือลงบนแผล...
“เงิน...ฉันจะคืนให้พวกนาย” เสียงเขาสั่นเครือ “พวกนายไปเถอะ”
“โอ้โฮ เปลี่ยนใจแล้วหรือไง?” หวังเอ้อร์หมาจื่อหัวเราะเยาะ “เมื่อกี้ได้ยินเธอร้องไห้อยู่หน้าประตู ทำไมไม่เข้ามาล่ะ? ตอนนี้จะมาทำเป็นวีรบุรุษอะไร?”
หลินเว่ยเว่ยมองแผ่นหลังของเฉินจื่อหมิงที่ยืนบังเธออยู่ ร่างสูงผอมของเขากลับแฝงความดื้อรั้นที่ไม่เคยเห็นมาก่อน น้ำตาของเธอไหลพรั่งพรูยิ่งกว่าเดิม ปากพึมพำว่า “พี่จื่อหมิง...”
หลู่โกวจื่อเริ่มหมดความอดทน ยื่นมือไปดึงเฉินจื่อหมิง “เลิกพูดมาก หลบไป!”
เฉินจื่อหมิงสะบัดแขนอย่างแรง ปัดมือของหลู่โกวจื่อออก “ฉันบอกแล้วไง ห้ามแตะต้องเธอ!”
เขารู้ว่าตัวเองสู้คนเสเพลสองพันสองคนนี้ไม่ได้ แต่เมื่อเห็นแววตาหวาดกลัวของหลินเว่ยเว่ย บางอย่างในใจก็พลันอ่อนลง ไม่ว่าเธอจะทำเรื่องผิดพลาดมามากแค่ไหน อย่างไรเสียเธอก็เคยอยู่กับเขา