หวังเอ้อร์หมาจื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาที่หรี่ปรือก็พลันเป็นประกาย “แกพูดถึงใคร?”
“หลินชิงเยวี่ยจากหมู่บ้านชิงเหอ” หลินเว่ยเว่ยเอ่ยชื่อนั้น ฟันแทบจะกัดกันจนแตก “พี่โกวจื่อก็เคยเจอเธอมาก่อนนี่”
หลู่โกวจื่อเลียริมฝีปาก เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “สาวน้อยคนนั้นหน้าตาดีจริง ๆ ถ้าจับตัวมาให้คอยปรนนิบัติพวกเราด้วยได้ก็คงดีไม่น้อย”
หลินเว่ยเว่ยรีบช่วยพูดสนับสนุน “พี่โกวจื่อ พี่สาวฉันมีทั้งเงินทั้งตั๋ว แถมยังหน้าตาสวย ขอแค่พวกพี่ลงมือ เธอก็จะกลายเป็นภรรยาของพวกพี่ไม่ใช่หรือ”
หลู่โกวจื่อเป็นคนไม่ค่อยมีหัวคิด พอได้ยินก็พยักหน้ารัว ๆ ในใจกำลังจินตนาการถึงภาพที่ได้หลินชิงเยวี่ยมาอยู่ในกำมือแล้ว
ส่วนหวังเอ้อร์หมาจื่อที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าหม่นคล้ำลงเรื่อย ๆ เมื่อไม่นานมานี้พี่เช่อเพิ่งกำชับเขาไว้ว่าให้จับตาดูหลินเว่ยเว่ยคนนี้ให้ดี ห้ามปล่อยให้เธอไปหาเรื่องหลินชิงเยวี่ยที่หมู่บ้านชิงเหอเด็ดขาด
ตอนนั้นพวกเขาต่างก็รู้ว่าหลินชิงเยวี่ยคนนั้นต้องเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเขาแน่ ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะอยากให้พวกเขาไปหาเรื่องหลินชิงเยวี่ย นี่ไม่เท่ากับคนแก่ผูกคอตาย หารนที่ตายหรือไง
สีหน้าของหวังเอ้อร์หมาจื่อมืดมนจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา เขาแอบใช้ข้อศอกกระทุ้งหลู่โกวจื่อเบา ๆ เป็นสัญญาณว่าอย่าเข้าไปยุ่งด้วย
หลู่โกวจื่อกำลังจินตนาการอย่างเพลิดเพลิน พอโดนกระทุ้งก็หันมามองอย่างงุนงง “มีอะไรหรือ พี่รอง?”
หวังเอ้อร์หมาจื่อไม่สนใจเขา เอาแต่จ้องหลินเว่ยเว่ย น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “หลินชิงเยวี่ยที่แกพูดถึง มีแฟนชื่อเสิ่นเช่อใช่ไหม?”