มือของหลินชิงเยวี่ยสั่นเล็กน้อยขณะเปิดจดหมาย เมื่อคลี่กระดาษออก ลายมือเรียบร้อยงดงามที่คุ้นเคยของป้าลิ่วก็ปรากฏสู่สายตา
ตอนต้นจดหมายถามว่าเธอใช้ชีวิตในชนบทเป็นอย่างไรบ้าง พร้อมกำชับให้กินข้าวให้ตรงเวลา อย่าทำงานหนักเกินไป ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความห่วงใย
หลินชิงเยวี่ยรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ก่อนอ่านต่อไป
“ชิงเยวี่ย นี่คือที่อยู่ของคุณยายกับพวกเขา มณฑลตะวันออกเฉียงเหนือ อำเภออันหยาง คอมมูนหงชิง หมู่บ้านหลิวเจียถุน”
ท้ายจดหมาย ป้าลิ่วกำชับว่า “ชิงเยวี่ย ต้องระวังตัวให้ดี อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด”
นิ้วมือของหลินชิงเยวี่ยกำกระดาษแน่นขึ้นทันทีจนข้อนิ้วซีด ลมหายใจของเธอสะดุดไปครึ่งจังหวะ ตะวันออกเฉียงเหนือหรือ? อำเภออันหยางหรือ? คอมมูนหงชิงหรือ? ไม่คิดเลยว่าคุณยายกับพวกเขาจะอยู่ใกล้เธอขนาดนี้ แต่ชาติก่อนเธอกลับไม่เคยคิดไปหาเลยสักครั้ง
ชาตินี้เธอจะไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องเสียดายอีก เธอต้องรีบไปตามหาคุณยายกับพวกเขาให้ได้
เธอเคยได้ยินชื่อคอมมูนนี้มา เหมือนว่าหลงเสี่ยวเหมยที่รู้จักกันบนรถไฟก็อยู่ที่นั่น ดูท่าจะอาศัยข้ออ้างว่าไปหาเธอ แล้วแวะไปดูสถานที่เสียเลย
“เป็นอะไรไป?” เสิ่นเช่อถือแก้วน้ำเข้ามา เห็นหน้าเธอซีดเผือด คิ้วขมวดมุ่น ก็รีบวางแก้วน้ำแล้วเดินเข้าไปหา “ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
หลินชิงเยวี่ยยื่นกระดาษจดหมายให้เขา น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ออก “มีข่าวของคุณยายกับพวกเขาแล้ว ป้าลิ่วบอกว่า…ให้ฉันอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม”