หลินชิงเยวี่ยรับห่อผ้าไว้ รู้ว่านี่ก็เป็นเงินที่เขาออมอย่างยากลำบาก คิดว่านี่ก็เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้ "พ่อ เงินหกพันหยวนที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน หวังว่าพ่อจะรีบจัดการให้หน่อย"
หลินเจี้ยนเย่พยักหน้า "พ่อจะคอยดูให้เอง แม่เลี้ยงของเธอคงเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง ที่บอกว่าใช้หมดแล้ว ต่อให้ฉันตายก็ไม่เชื่อ เมื่อกลับไปแล้ว จะหาอีกครั้งให้ละเอียด"
"อีกอย่าง เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวอยู่ข้างนอก มือมีเงินติดตัวไว้มากสักหน่อย จะได้ยืดอกพูดจาได้อย่างองอาจ"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "ชิงเยวี่ย เมื่อก่อนเป็นพ่อที่ผิด คิดแต่ว่าทุกคนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่คิดว่าหวังซิ่วหลานจะทำเรื่องพวกนี้ลับหลังไว้มากมายขนาดนี้"
"เธอวางใจได้ วันหลังมีโอกาส พ่อจะหาคนช่วยย้ายเธอกลับมา"
หลินชิงเยวี่ยมองผมหงอกที่ขมับของเขา คอตีบตันจนพูดไม่ออก ส่ายหน้า สุดท้ายเอ่ยได้เพียงคำเดียว "ค่ะ"
หลินเจี้ยนเย่วมองลูกสาวที่เอาแต่ใจดีมาตลอด จู่ ๆ ตาก็รู้สึกร้อนขึ้นมา
ชีวิตเขาเนี่ยมันช่างน่าอับอาย อยู่ต่อหน้าภรรยาใหม่ต้องก้มหัวให้ความอับอาย ความรู้สึกผิดต่อลูกสาวแท้ ๆ เหมือนหนามแหลมที่ฝังอยู่ในใจมาสิบกว่าปี
ตอนนี้มองเห็นความน้อยเนื้อต่ำใจและความอดทนที่ซ่อนอยู่ในแววตาของชิงเยวี่ย ก็เพิ่งจะเข้าใจว่าสิ่งที่เรียกว่า "คนในครอบครัวเดียวกัน" แท้จริงแล้วเป็นเพียงข้ออ้างที่เขาใช้หลบหนี
"ไปเถอะ กลับบ้าน"
หลินชิงเยวี่ยมองพ่อที่ขี้ขลาดมาตลอด อยากจะถามเขาว่ารู้สึกอย่างไรกับการตายของแม่ จึงเอ่ยปาก "พ่อ ฉันมีเรื่องจะถาม"