หลินเว่ยเว่ยเห็นเขาโมโหแล้ว ก็รีบตามน้ำพูดว่า "ใช่สิ! พี่จื่อหมิง พี่ต้องช่วยฉันหาทางหน่อยนะ"
"ถ้างานถูกคนอื่นซื้อไป ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้ว" พูดพลางตาแดงขึ้นมาอีก ดึงแขนเสื้อเฉินจื่อหมิงเขย่าเบาๆ
เฉินจื่อหมิงลูบมือเธอ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "เว่ยเว่ยอย่าเพิ่งร้อน เธอไม่ต้องการสองพันหยวนเหรอ? เธอก็รับปากไปก่อน บอกว่าที่บ้านรวมเงินไม่ทัน ให้เธอผ่อนไปสองวัน"
"แต่...แต่เราจะมีเงินมากมายขนาดนั้นที่ไหนกัน?" หลินเว่ยเว่ยทำหน้าลำบากใจ
"ใครบอกว่าจะให้เงินเธอจริงๆ?" สายตาเฉินจื่อหมิงแวววาวเจ้าเล่ห์ "อีกสามวันเธอต้องไปอยู่ชนบทแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"เธออยู่บ้านถ่วงเวลาเธอไว้ ไม่ให้เธอมีโอกาสออกไปขายงาน พอสามวันผ่านไป งานนั้นก็เป็นของเธออยู่ดี"
หลินเว่ยเว่ยฟังแล้วส่ายหน้า "ฉันจะไปกันเธอได้ยังไง พี่สาวตอนนี้เหมือนเนื้อติดบ่า เอะอะก็ลงมือ ตอนนี้เธอเอาเรื่องไปโวยวายจนบ้านพักครอบครัวรู้กันทั้งซอยแล้ว"
เฉินจื่อหมิงหัวเราะเย็น "อยากโวยก็ให้โวยไป ยิ่งโวยให้คนทั้งเมืองรู้ดี ให้หัวหน้างานในโรงงานรู้ว่าเธอจะขายงานเพราะเงิน—พอถึงตอนนั้น ชื่อเสียงเธอเสีย งานก็อยู่ไม่ได้ โรงงานจะให้โควต้าใครได้อีก?"
หลินเว่ยเว่ยฟังแล้วตาเป็นประกาย ความทุกข์บนหน้าจางหายไปในพริบตา "พี่จื่อหมิง พี่เก่งมาก! งี้พี่สาวไม่ไม่ได้เงิน แถมงานก็เสีย โควต้านั้นก็ต้องตกเป็นของฉันคนเดียวสิเนอะ!"
"ถือว่าไม่โง่" เฉินจื่อหมิงเหลือบมองเธอ น้ำเสียงเย่อหยิ่ง "จำไว้ อย่าลากฉันเข้าไปเด็ดขาด ให้คิดซะว่าเป็นความคิดของเธอเอง"
"รู้แล้ว!" หลินเว่ยเว่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น ใบหน้าเผยรอยยิ้มจริงใจในที่สุด "งั้นฉันไปหาพี่สาวตอนนี้เลย ไปกล่อมเธอไว้ก่อน!" พูดจบก็หันหลังวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้าเบาสบายราวกับปลดภาระหนักอึ้งลงได้
เฉินจื่อหมิงมองแผ่นหลังเธอ รอยยิ้มที่มุมปากค่อยๆ จางหาย
เขาล้วงซองบุหรี่ในกระเป๋า ดึงออกมาหนึ่งมวนจุดไฟ ควันคลุ้ง สายตาค่อยๆ มืดมนลง