หลิวเอ้อร์หมาจื่อดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่กลับถูกกดไว้แน่นกว่าเดิม เขาร้องตะโกนอย่างร้อนรนว่า “ปัญญาชนหลิน อย่าขู่ผมสิ! พวกเราแค่…แค่อยากช่วยพวกคุณขึ้นฝั่ง ไม่มีเจตนาอื่นจริง ๆ!”
“ช่วยพวกเราขึ้นฝั่งงั้นหรือ?” หลินชิงเยวี่ยหัวเราะเย็นชา สายตากวาดมองบาดแผลบนหน้าผากของเขา “แล้วแผลบนหน้าผากนั่นได้มายังไง? ชนหินใต้น้ำเองหรือไง? หรือถูกมโนธรรมของตัวเองทุบเข้าให้?”
ชาวบ้านรอบข้างพากันหัวเราะครืน สายตาที่มองหลิวเอ้อร์หมาจื่อเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
หลินเว่ยเว่ยตกใจจนทรุดอยู่กับพื้น น้ำตาและน้ำมูกเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า “พี่สาว ฉันแค่มาหาพี่ ใครจะรู้ว่าจะบังเอิญเจอพวกพี่ตกน้ำ”
“อย่างนั้นหรือ? เธอมาถูกจังหวะจริง ๆ” หลินชิงเยวี่ยหัวเราะเย็นชา “ถูกจังหวะเสียจนพวกเราเพิ่งตกน้ำ เธอก็หลบอยู่หลังต้นไม้ แถมยังร้องขอความช่วยเหลืออย่างเอื่อยเฉื่อย?” หลินชิงเยวี่ยก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าว แววตาคมกริบ “หรือว่าเธอรู้อยู่ก่อนแล้วว่าพวกเราจะตกน้ำ จงใจมารอชมเรื่องสนุกอยู่ตรงนั้น?”
หลินเว่ยเว่ยถูกถามจนพูดไม่ออก ริมฝีปากสั่นระริก ผ่านไปนานก็ยังพูดประโยคให้ครบไม่ได้ “ฉัน…ฉันไม่ได้…ฉันแค่เดินผ่านมา…”
“เดินผ่านมา?” ป้าคนหนึ่งที่กำลังล้างผักอยู่ข้าง ๆ อดเอ่ยปากไม่ได้ “เมื่อกี้ฉันเห็นชัด ๆ ว่าเธอกับหลิวเอ้อร์หมาจื่อกระซิบกระซาบกันอยู่หลังต้นไม้ตั้งนาน ก่อนหลิวเอ้อร์หมาจื่อจะลงน้ำ เธอยังส่งสายตาให้เขาอีก คิดว่าพวกเราตาบอดกันหรือไง?”
พอได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของหลินเว่ยเว่ยก็ซีดเผือด นอนทรุดอยู่บนพื้นกลอกตาไปมา แทบจะเป็นลม
เสิ่นเช่อก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “เมื่อครู่เกาโชวโหวพูดแล้วว่าเธอเป็นคนออกความคิดให้พวกมัน แค่ลากปัญญาชนหลินกับนักเรียนนอกลี่ลงน้ำ แล้วให้พวกมันหลายคนล้อมหน้าล้อมหลังทำที ‘ช่วย’ ขึ้นมา ชื่อเสียงของพวกเธอก็จะป่นปี้ ถึงตอนนั้นก็มีแต่ต้องปล่อยให้พวกมันบงการ”