สายน้ำเย็นเยียบกลืนกินทั้งสองคนในพริบตา จนพวกเธอสำลักน้ำ ไอไม่หยุด
หลินชิงเยวี่ยคว้าตัวหลี่หมานหมานไว้โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะดิ้นรนว่ายน้ำสุดแรงไปยังฝั่ง แต่ทันทีที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมา ก็เห็นหลิวเอ้อร์หมาจื่อพาพวกคนเสเพลสองพันสองในหมู่บ้านมายืนยิ้มเยาะอยู่ริมฝั่ง
หลิวเอ้อร์หมาจื่อยังพูดกลั้วหัวเราะว่า “ปัญญาชนหลิน นักเรียนนอกลี่ พวกเรามาช่วยพวกคุณแล้ว” พูดจบก็ถอดเสื้อท่อนบนแล้วกระโดดลงน้ำ
หลินชิงเยวี่ยทั้งตกใจทั้งโมโห ออกแรงทั้งหมดผลักมือที่ยื่นเข้ามาออกไปจนน้ำกระเซ็นกระจาย
หลี่หมานหมานหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ มือเกาะแขนหลินชิงเยวี่ยไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเทา “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
หลินเว่ยเว่ยหลบอยู่หลังต้นไม้ เมื่อเห็นว่าแผนสำเร็จก็รีบร้องเสียงแหลมขึ้นมาทันที “แย่แล้ว! มีคนตกน้ำ! ใครก็ได้มาช่วยที!” เธอจงใจลากเสียงให้ช้า เพียงเพื่อรอดูสภาพน่าอับอายของหลินชิงเยวี่ยตอนถูกพวกผู้ชายช่วยขึ้นฝั่ง
ชาวบ้านที่ทำงานอยู่แถวนั้นได้ยินเสียงร้อง จึงวางงานในมือลงแล้วรีบรุดไปยังริมแม่น้ำ
หลิวเอ้อร์หมาจื่อกับพวกหัวเราะหยอกล้ออยู่ในน้ำ ท่าทียิ่งกำเริบเสิบสานขึ้นเรื่อย ๆ
หลินชิงเยวี่ยได้ยินเสียงร้องของหลินเว่ยเว่ยเช่นกัน จึงรู้ว่าพวกเธอถูกวางแผนเล่นงาน เมื่อเห็นใบหน้าทะลึ่งตึงตังของพวกคนเสเพลสองพันสอง ความโกรธก็ลุกโชนในอก เธอคว้าก้อนหินในน้ำแล้วขว้างใส่หลิวเอ้อร์หมาจื่อที่อยู่ใกล้ที่สุด “ไอ้สารเลว! ไสหัวไป!”
หลิวเอ้อร์หมาจื่อถูกหินกระแทกหน้าผาก เจ็บจนร้องโอดโอย แต่กลับยิ่งกำเริบเสิบสาน “นังนี่กล้าลงมือกับฉันหรือ? คอยดูว่าฉันจะจัดการแกยังไง!” พูดจบก็พุ่งเข้ามาทันที