หลังจากเหตุการณ์ที่ริมแม่น้ำ คนที่มีความสุขที่สุดคงหนีไม่พ้นแม่เฉิน เถียนต้าฮวา พอเห็นเสิ่นเช่ออุ้มหลินชิงเยวี่ยขึ้นจากแม่น้ำ นางก็ดีใจจนร้องในใจว่า “สะใภ้ที่มีทั้งเงินและคูปองคนนี้เป็นของครอบครัวเราแล้ว”
เถียนต้าฮวาถือน้ำตาลแดงหนึ่งชั่ง จูงป้าจางแม่สื่อผู้พูดเก่ง เดินอย่างกระฉับกระเฉงไปยังลานบ้านของหลินชิงเยวี่ยที่เชิงเขาด้านหลัง
ระหว่างทางเจอใครก็ยิ้มให้ ความดีใจที่มีล้นอกปิดไม่มิด พอถูกถามว่าจะไปทำอะไร นางก็ยิ้มตอบตรง ๆ ว่า “ก็ลูกชายคนรองของฉันกับปัญญาชนหลินก่อเรื่องกันที่แม่น้ำน่ะสิ ทั้งคู่กอดกันแล้ว ฉันเลยคิดว่าถึงเวลาไปสู่ขอแล้ว!”
พอเถียนต้าฮวาพูดจบ เหล่าผู้หญิงที่กำลังคุยเล่นกันอยู่ริมทางก็พากันกระตือรือร้นขึ้นมา ต่างคนต่างพูดแทรกกันว่า “ใช่แล้ว เมื่อวานพวกเขากอดกันจริง ๆ”
เถียนต้าฮวาถูกชมจนยิ้มหน้าบาน พลางตบต้นขาตัวเองดังฉาด “ก็ใช่น่ะสิ! ลูกชายคนรองของฉันจริงใจกับเธอ ไม่อย่างนั้นจะยอมเสี่ยงชีวิตปกป้องเธอในแม่น้ำได้ยังไง?”
“อีกอย่าง ชายหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานกอดกันแล้ว เรื่องแต่งงานก็ต้องตกลงกันให้ได้ ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงของผู้หญิงจะเป็นยังไง?”
“นั่นสิ กอดกันแล้วก็ต้องได้อยู่ด้วยกันแน่”
“ซานจู้ ลูกชายหัวหน้าทีมผลิตก็เป็นคนอุ้มนักเรียนนอกลี่ขึ้นฝั่งไม่ใช่หรือ?” ป้าคนหนึ่งร้องขึ้นมา
“ไม่แน่อีกสองวันเขาก็ไปสู่ขอเหมือนกัน”
“พวกคุณอย่าพูดกันเหลวไหล หัวหน้าทีมผลิตกำชับไว้แล้วว่าห้ามเอาไปพูดต่อ ยังกล้ามานั่งวิจารณ์กันอยู่ตรงนี้อีก ไม่กลัวถูกหักคะแนนแรงงานหรือไง?”