“เอาล่ะ” หลินชิงเยวี่ยขัดบทสนทนาของพวกเขา “เอาเงินสองพันออกมาเถอะ! ฉันจะได้พาเธอไปโอนงานให้ทันที”
หลินเว่ยเว่ยได้ยินแล้วกำผ้าห่อของแน่นขึ้น อีแพศยานี่จะแกะผ้าห่อของตรงนี้เลยหรือ?
หลินชิงเยวี่ยเลิกคิ้ว ยื่นมือไปตรงหน้าเธอ “ยังไง ไม่เต็มใจรึ งั้นก็ลืมไปเถอะ”
หลินเว่ยเว่ยรีบพูด “เต็มใจเต็มใจ! แต่พี่ พี่ไม่ควรเขียนใบรับรองการโอนงานให้ฉันก่อนหรือ?”
หลินชิงเยวี่ยหัวเราะเย็น “หลินเว่ยเว่ย เธอคิดว่าฉันโง่หรือไง ฉันยังไม่ได้เห็นเงิน แล้วฉันจะโอนงานให้เธอได้ยังไง” พูดจบก็คว้าผ้าห่อของจากมือเธอมาเทลงบนโต๊ะทันที
ของในผ้าห่อของ “เพรียว!” หนึ่งเสียงเทลงบนโต๊ะ แต่กลับไม่มีแม้แต่เศษเงินหรือธนบัตรสักใบ เป็นเพียงเศษกระดาษยู่ยี่ทั้งนั้น ปนกับกระดาษห่อลูกกวาดที่ใช้แล้วสองสามแผ่น ส่องแสงแยงตาแปลก ๆ ท่ามกลางแสงยามเช้า
หน้าของหลินเว่ยเว่ย “แปร๊ด!” กลายเป็นสีขาวซีด เลือดในหน้าไหลหายราวกับถูกดูดออกไป สัญชาตญาณทำให้เธอพุ่งตัวไปคว้า “ไม่ใช่! นี่ไม่ใช่ผ้าห่อของของฉัน! ต้องมีคนสลับไปแน่!”
“เหรอ? มีคนสลับ?” หลินชิงเยวี่ยหยิบเศษกระดาษขึ้นมาหนึ่งแผ่น สะบัดให้รอยยับเรียบขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “แล้วเงินของเธอล่ะ? หรือว่ามันบินหนีไปแล้ว?”
หลินเจี้ยนเย่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองภาพทุกอย่างชัดเจน ใบหน้าเขียวคล้ำจนแทบจะหยดน้ำได้ เขาชี้ไปที่เศษกระดาษบนโต๊ะ เสียงสั่นเทา “หลินเว่ยเว่ย! เธอ...เธอเอาขยะพวกนี้มาหลอกพี่สาวเธอ? นี่คือวิธีที่เธอจะ ‘ใช้ชีวิตให้ดี’ งั้นหรือ?”