หลินเจี้ยนเย่อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลินชิงเยวี่ยเอ่ยขึ้นก่อนว่า "วันนี้เรื่องที่หลินเว่ยเว่ยก่อที่บ้านพักครอบครัว นายรู้หรือยัง?"
หลินเจี้ยนเย่เดาได้ว่าเป็นฝีมือของหลินเว่ยเว่ยแน่ ๆ จึงพยักหน้า "ได้ยินมาแล้ว ทั้งบ้านพักครอบครัวรู้กันหมด เป็นทางเลือกของเธอเอง"
หลินชิงเยวี่ยไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้าทำอะไรไปเรื่อยเปื่อย
หลินเจี้ยนเย่เห็นว่าเธอไม่อยากคุยด้วย ถอนหายใจยาว แล้วหันไปนั่งลงบนม้านั่งในห้องโถง มองไปทางประตูห้องครัวที่เห็นเงาคนยุ่งวุ่นวายอยู่ สายตาซับซ้อน
ไม่นานก็มีเสียงน้ำมันแตกดังจากในห้องครัว กลิ่นหอมของหมูสามชั้นผัดกระจายออกมา ปนกับกลิ่นหอมเข้มข้นของซีอิ๊ว ชวนให้น้ำลายสอ
หลินเจียเป่ากลับมาจากการวิ่งเล่นข้างนอก พอเข้าประตูก็สูดจมูกแล้วตะโกน "หอมจัง! พี่สาวใหญ่ทำกับข้าวหรือเปล่า?"
"ไปล้างมือก่อน" เสียงของหลินชิงเยวี่ยดังมาจากในครัว ในน้ำเสียงอบอุ่นแต่ไม่ให้ขัด
หลินเจียเป่ายื่นลิ้นแล่ แล้วไปล้างมืออย่างว่าง่าย พอกลับมาก็เกาะกรอบประตูครัวมอง "พี่สาวใหญ่ ทำปลาด้วยเหรอ?"
"อื้ม ให้กินบำรุงสมองไง" หลินชิงเยวี่ยยิ้มพลางเหลือบมองเขา แล้วตักปลาจีดสีเหลืองทองขึ้นใส่จาน
ไม่นานนัก ก็จัดกับข้าวสี่อย่างกับซุปอีกหนึ่งอย่างวางบนโต๊ะ หมูผัดพริกเขียว ปลาจีดน้ำแดง ผัดผักกาดขาวเล็ก ๆ แล้วก็ซุปไข่ แค่นี้ก็เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของบ้าน
หลินเจี้ยนเย่มองดูกับข้าวบนโต๊ะแล้วตาแดงเล็กน้อย
เขาหยิบตะเกียบขึ้น คีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่ง ก้างไม่เยอะ รสชาติหวานนุ่มลิ้น เป็นรสชาติที่เขาห่างหายไปนาน