ชายหนุ่มยังอยากจะโต้เถียง แต่ถูกหญิงสาวที่ไว้ผมสั้นประบ่าคนหนึ่งดึงไว้: "เอาน่าเอาน่า ข้างหน้ายังมีที่อยู่ ไม่ต้องเถียงกันหรอก"
หลินชิงเยวี่ยไม่สนใจอีก วางกระเป๋าไว้ข้างที่นั่ง แล้วนั่งลงชิด ๆ
นอกหน้าต่าง ชายวัยกลางคนผิวคล้ำกำลังช่วยขนกระเป๋าให้เหล่านักศึกษาที่ไปอยู่ชนบท พลางตะโกน: "อย่าเพิ่งรีบ ยังนั่งได้พอ! ถ้าไม่มีที่จริงก็เบียด ๆ กันไป รถชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้ว!"
รถโดยสารเต็มอย่างรวดเร็ว ทางเดินก็มีคนยืนอยู่บ้าง อากาศเริ่มอบอ้าวขึ้นทันที
ชายหนุ่มตัวสูงกับหญิงสาวผมสั้นประบ่ายืนอยู่ข้างที่นั่งของหลินชิงเยวี่ย ทั้งสองกำลังคุยกันเบา ๆ
"ฉันชื่อโจวหมิง คุณล่ะ?" ชายหนุ่มตัวสูงถาม
"ซุนหลาน" หญิงสาวตอบสั้น ๆ
โจวมิงมองหลินชิงเยวี่ยแล้วพูดกับซุนหลาน: "ผู้หญิงคนเมื่อกี้ ดูท่าทางสุภาพ แต่เรื่องแย่งที่นั่งไม่ยอมลดละเลย"
ซุนหลานเหลือบมองหลินชิงเยวี่ยแล้วพูดเรียบ ๆ: "ออกจากบ้านไปไกล ดูแลตัวเองก็เป็นเรื่องปกติ ยังดีกว่าต้องยืนทั้งทาง"
หลินชิงเยวี่ยทำเป็นไม่ได้ยิน หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
รถโดยสารค่อย ๆ เคลื่อนออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าไปทางกองพลธงแดง
เธอรู้ว่า ระยะทางกว่าหนึ่งชั่วโมงนี้ ชาติก่อนเธอยืนตลอดทาง เบียดอยู่ท่ามกลางผู้คน ถูกโยกจนเวียนหัว ตาพร่า พอถึงกองพลขาแทบจะหมดแรง
ชาตินี้ได้ที่นั่ง อย่างน้อยก็ปลอดภัยขึ้นบ้าง
รถโดยสารโยกโคลงไปบนถนนดิน ในรถค่อย ๆ เงียบลง บางคนพิงพนักพิงหลับ บางคนมองวิวนอกหน้าต่าง