จางต้าเหอเห็นท่าทางเธอไม่เข้าใจ จึงอธิบายเพิ่มว่า "อาหลิน คุณอาหลิน ข้าบอกตามตรงเลย ในหมู่บ้านมีพวกหัวเกรียนไม่กี่คน ชอบมาหาเรื่องพวกปัญญาชนเป็นประจำ เธอเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียว ข้าไม่ค่อยวางใจ ที่พักของปัญญาชนถึงจะแออัดแต่คนเยอะ พวกมันไม่กล้าทำอะไร"
หลินชิงเยวี่ยเห็นเขาพูดแบบนี้ ก็ได้แต่ยอมพักดูไปก่อน "งั้นรบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้านด้วยนะ แต่ถ้ามีบ้านที่เหมาะ ๆ ข้ายังอยากแยกออกไปอยู่เอง เพราะคนเยอะอยู่ด้วยกันเรื่องก็เยอะ"
จางต้าเหออยากพูดอะไรอีก แต่หลี่หมานหมานกับพวกกลับมาซื้อของเสร็จพอดี ทั้งสองคนเลยไม่พูดเรื่องนี้ต่อ
หลี่หมานหมานเห็นหลินชิงเยวี่ยกลับมาแล้ว ก็อุทานด้วยความแปลกใจ "อาหลิน กลับมาเร็วขนาดนี้เลยหรือ"
หลินชิงเยวี่ยยิ้มแล้วช่วยเธอวางของบนรถวัว "ข้าไปรับของที่ที่ทำการไปรษณีย์แล้วก็กลับมาเลย"
จางต้าเหอเห็นคนหายไปหนึ่งคน คือคนที่ใส่กระโปรงคนนั้น ก็ขมวดคิ้ว "เกินหนึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมคนยังไม่กลับมาอีก ไปช้าแบบนี้อีกเดี๋ยวก็มืด"
หลายคนได้ยินก็มองหน้ากัน แล้วเจ้าเว่ยตงก็อธิบาย "อาหวังบอกว่าไปกินข้าวที่ร้านอาหารรัฐมา"
ทุกคนรออีกครึ่งชั่วโมง หวังมี่เสวี่ยถึงจะหิ้วของมาแบบช้า ๆ
จางต้าเหอหน้านิ่วคิ้วมุ่น เห็นคนครบแล้ว ก็พูดเสียงดัง "เอาของขึ้นรถวัว แล้วคนเดินตามหลังไป"
หวังมี่เสวี่ยฟังแล้วก็เดือดทันที "ไม่ใช่มีรถวัวอยู่หรือไง ทำไมต้องให้เราเดินกลับ"
จางต้าเหอชำเลืองมองเธอ พูดเสียงไม่ดี "เธอไม่เห็นหรือไงว่ารถวัวมันเต็มไปด้วยของแล้ว จะให้นั่งตรงไหนได้ อีกอย่างคนเยอะขนาดนี้ เธอยังอยากให้เจ้าวัวน้อยสุดที่รักของพวกเราเหนื่อยตายอีกหรือ"