จางเอ้อโกวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นก็รีบเดินเข้ามาถาม “พี่เช่อ เกิดอะไรขึ้นหรือ? ปัญญาชนหลินมองคุณจริง ๆ ด้วย”
เสิ่นต้าไห่ก็พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ๆ ฉันเหมือนจะเห็นปัญญาชนหลินพูดอะไรกับพี่เช่อด้วยนะ”
เสิ่นเช่อเหลือบมองทั้งสองคน ก่อนหยิบกระบอกน้ำแล้วมุ่งหน้าไปยังแปลงงานของหลินชิงเยวี่ย พร้อมพูดทิ้งท้ายว่า “อย่าลืมบอกซานจู้ให้ลงคะแนนแรงงานของฉันด้วย”
จางเอ้อโกวเห็นดังนั้นก็รีบถาม “เสิ่นเช่อ คุณจะไปไหน?”
เสิ่นต้าไห่ตบบ่าเขา “แกนี่โง่จริง ๆ ไม่เห็นหรือว่าพี่เช่อกำลังเดินไปแปลงงานของปัญญาชนหลิน ยังจะถามอยู่อีก ช่างไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย”
จางเอ้อโกวเกาหัว มองแผ่นหลังของเสิ่นเช่อที่กำลังก้าวยาว ๆ ไปทางหลินชิงเยวี่ย แล้วหัวเราะแหะ ๆ “แกนี่ฉลาดจริง ๆ ฉันจะไปหาซานจู้ให้ลงคะแนนแรงงานเดี๋ยวนี้แหละ แถม... ฮิ ๆ จะแวะไปดูเรื่องสนุกด้วย”
เสิ่นต้าไห่เตะเขาหนึ่งที “จะดูอะไร รีบไปทำงาน อย่าไปก่อความวุ่นวายให้พี่เช่อ” แม้ปากจะพูดอย่างนั้น แต่สายตากลับอดเหลือบมองตามร่างของเสิ่นเช่อไม่ได้
เดิมทีเสิ่นเช่อตั้งใจจะไปช่วยหลินชิงเยวี่ยทำงานที่เหลือให้เสร็จ เธอจะได้ไม่ต้องมาทำงานตอนบ่าย แต่พอเดินไปถึงแปลงงานของเธอ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าถ้ามีคนเห็นเข้า อาจเอาเธอไปนินทาได้ จึงฝืนใจเลี้ยวกลับไปทันที
การกระทำของเขาทำให้จางเอ้อโกวกับเสิ่นต้าไห่มองอย่างงุนงง
จางเอ้อโกวยืนนิ่งอยู่กับที่ เกาท้ายทอยพลางพึมพำ “เอ๊ะ? ทำไมพี่เช่อถึงกลับไปอีกล่ะ? ไม่ได้จะไปช่วยปัญญาชนหลินหรอกหรือ?”