หวังซิ่วหลานทรุดนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวคนไร้วิญญาณ
หลินเว่ยเว่ยก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ดึงแขนหลินชิงเยวี่ยไว้แล้วร้องไห้คร่ำครวญ: "พี่คะ พี่จะทำให้บ้านเราต้องแตกล่มสลายถึงจะพอใจใช่ไหม?"
"ฉันทำให้แตก?" หลินชิงเยวี่ยหัวเราะเย็นชา สะบัดมือของนางออกแรงๆ "หลินเว่ยเว่ย ฉันไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่าพวกเธอมาก่อน แม่ของเธอแอบใช้เงินและบัตรต่างๆ ที่แม่ฉันทิ้งไว้ให้ฉัน เธอมีหน้ามาพูดได้ยังไงว่าฉันเป็นคนก่อเรื่อง"
"พี่คะ แต่พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน จะมานับถือกันแบบนี้ได้ยังไง?"
"ครอบครัวเดียวกันอีกแล้ว พวกเธอชอบจูงใจคนด้วยคำว่าครอบครัวนักนะ" หลินชิงเยวี่ยราวกับได้ยินเรื่องขำที่สุดในโลก สายตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง "ตั้งแต่แม่ฉันจากไป พวกเธอเคยปฏิบัติกับฉันเหมือนคนในครอบครัวบ้างไหม?"
"ใส่เสื้อผ้าเก่าที่พวกเธอเหลือ กินข้าวเย็นที่พวกเธอเหลือทิ้ง ผ้าที่แม่ฉันทิ้งไว้ก็ถูกเอาไปดัดแปลงเป็นกระโปรงใหม่ของเธอ เงินที่แม่ฉันเก็บออมไว้ก็ถูกแม่เธอเอาไปช่วยเหลือบ้านฝ่ายแม่—แล้วเธอมีหน้ามาพูดได้ยังไงว่าฉันใจแคบ?"
หลินเว่ยเว่ยถูกเธอถามจนพูดไม่ออก หน้าที่แดงสลับขาว แต่กลับร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม: "แต่...แต่เรื่องพวกนั้นมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่ดีกันอยู่หรือไง? พี่จะเอาแต่บีบให้แม่ฉันตายถึงจะยอมแพ้ใช่ไหม?"
"คนที่บีบให้เธอตายไม่ใช่ฉัน แต่เป็นความโลภของเธอเอง" หลินชิงเยวี่ยมองนาง พูดทีละคำ "ฉันแค่ขอเอาสิ่งที่เป็นของฉันคืน ก็สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว ถ้าพวกเธอไม่อยากให้ครอบครัวแตกสลาย ก็รีบหาเงินมาให้ครบ ไม่อย่างนั้น ใครก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบ"