หลี่หมานหมานแย้งว่า “ตอนนั้นฉันมึนไปหมดแล้ว จะไปคิดอะไรได้มากมาย” พูดแล้วก็หันไปมองเสิ่นเช่อ “แต่นิสัยชอบลงไม้ลงมือของคุณนี่ไม่ดีเลยนะ ต่อไปใครแต่งงานกับคุณ คงโดนคุณทำร้ายจนตายแน่”
สีหน้าเสิ่นเช่อมืดครึ้มลงทันที คิ้วขมวดเป็นปม น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่หลายส่วน “ฉันมีนิสัยทำร้ายภรรยาตั้งแต่เมื่อไรกัน? เมื่อกี้หลินเว่ยเว่ยเป็นฝ่ายลงมือจะทำร้ายคนก่อน ฉันแค่เข้าไปห้าม”
“คุณไม่ได้แค่ห้ามนะ คุณเตะเธอไปหนึ่งที แล้วยังตบเธออีกหนึ่งฉาด” หลี่หมานหมานแก้ความเข้าใจให้ถูกต้อง
เสิ่นเช่ออึกอัก “ฉัน... ฉัน... ตอนนั้นเห็นเธอจะทำร้ายปัญญาชนหลิน ฉันร้อนใจไปหน่อย...”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรลงมือตีคนสิ” หลี่หมานหมานยังคงยืนกราน “แถมอีกฝ่ายก็เป็นผู้หญิงด้วย ถ้าเรื่องแพร่ออกไป ชื่อเสียงคุณจะเสียเอา”
หลินชิงเยวี่ยฟังอยู่ข้าง ๆ แล้วอดช่วยแก้ต่างให้เสิ่นเช่อไม่ได้ “หมานหมาน เมื่อกี้สถานการณ์ไม่เหมือนกัน หลินเว่ยเว่ยแทบจะเสียสติไปแล้ว ถ้าไม่ห้ามไว้ คนที่ซวยก็คือฉัน เสิ่นเช่อทำไปเพื่อป้องกันตัว”
เสิ่นเช่อเหลือบมองหลินชิงเยวี่ย แววตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับหลี่หมานหมานว่า “ฉันไม่ใช่คนที่จะลงมือโดยไม่แยกแยะถูกผิด ปกติในหมู่บ้านมีคนขัดแย้งกัน ฉันเคยเป็นฝ่ายลงมือก่อนเมื่อไรกัน?”
หลี่หมานหมานถึงกับพูดไม่ออก พอคิดดูแล้วก็จริง แม้เสิ่นเช่อจะเป็นคนเสเพลสองพันสองในหมู่บ้าน แต่ชื่อเสียงของเขาก็ดีมาตลอด เป็นคนสุขุมมั่นคง ไม่เคยได้ยินว่าเคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทรุนแรงกับใคร วันนี้หลินเว่ยเว่ยทำเกินไปจริง ๆ