เสียงประกาศบนชานชาลาดังขึ้น เร่งให้เหล่านักศึกษาที่จะไปตะวันออกเฉียงเหนือตรวจตั๋วและขึ้นรถ
หลินชิงเยวี่ยถือผ้าใบห่อของ เดินเบียดตามฝูงคนไปข้างหน้า แทบไม่ได้เลยที่จะเบียดขึ้นรถได้ หาที่นั่งของตัวเอง แต่กลับเห็นหญิงสาวหน้าตาสวยคนหนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งนั้น
ชาติก่อน ตั๋วรถไฟเป็นที่ที่เธอไปเอง และก็ไม่ใช่ที่นั่งติดหน้าต่าง ธรรมชาติก็ไม่มีฉากนี้เกิดขึ้น
หลินชิงเยวี่ยวางผ้าใบห่อของไว้บนชั้นวางสัมภาระก่อน แล้วสายตาก็จับจ้องไปที่หญิงสาวคนนั้น
อีกฝ่ายผมดัดเป็นลอนใหญ่ ใส่ชุดเดรสลายดอกไม้ สวมรองเท้าหนังสีดำคู่เล็ก แต่งตัวแบบนี้ดูอย่างไรก็เป็นคุณหนูจากบ้านร่ำรวย
"คุณสมาชิก ขอโทษนะคะ ที่นี่เป็นที่นั่งของฉัน" หลินชิงเยวี่ยพยายามทำเสียงให้นุ่มนวล พร้อมกับกระดกตั๋วรถไฟในมือให้ดู เลขที่นั่งพิมพ์ชัดเจนว่า "ที่ 12 ติดหน้าต่าง"
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาแบบตาแพะเหลือบมองตั๋วรถไฟ แล้วหันมามองหลินชิงเยวี่ย มุมคิ้วเลิกเล็กน้อย: "โอ้? ฉันเห็นที่นั่งว่าง ก็เลยนั่งก่อน"
เหล่าเซี่ยวชิงที่อยู่รอบข้างต่างพากันมองมา รอดูเรื่องสนุก
หลินชิงเยวี่ยเห็นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะลุก ก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป "งั้นเหรอ? แต่ตอนนี้ฉันมาแล้ว คุณลุกได้แล้ว"
หญิงสาวเหมือนไม่ได้ยิน กลับขยับไปทางหน้าต่างเล็กน้อย ยิ้มพูด: "ฉันเมารถ อยากนั่งติดหน้าต่างสักพัก คุณก็ลำบากหน่อย นั่งที่ว่างข้างๆ ฉันไม่ได้เหรอ?"
หลินชิงเยวี่ยสำรวจเธอ—ชาติก่อนบนรถไฟขบวนนี้เธอนั่งอยู่ฝั่งทางเดินตลอด คนข้างๆ ก็เป็นเซี่ยวชิงเงียบๆ ไม่เคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน