หลินชิงเยวี่ยหันกลับไปมองคราหนึ่ง เห็นหลินเจี้ยนเย่กับหลินเจียเป่า ตัวใหญ่ตัวเล็ก ยังยืนอยู่ที่หน้าประตู ก็โบกมือให้พวกเขา
“อย่ามองอีกเลย ขึ้นรถเถอะ” ป้าหวังผลักไหล่เธอเบาๆ “ไปอยู่ที่โน้นทำตัวให้ดีๆ พ่อเธอจะได้วางใจ เอ้อ ในถุงนี้เป็นขนมปังแผ่นที่ป้าทำให้เธอแต่เช้า”
หลินชิงเยวี่ยรับถุงผ้ามา ยิ้มบางๆ พร้อมกล่าวขอบคุณ
ป้าหวังถลึงตาใส่เธอ “กับป้าแล้วจะเกรงใจอะไรกันนักหนา? ขึ้นรถเร็วเข้า! ป้าส่งเธอได้แค่นี้แหละ”
หลินชิงเยวี่ยเปิดประตูรถก็เห็นรองผู้อำนวยการโรงงานหลี่นั่งอยู่ที่เบาะหลัง ส่วนเหล่าวังนั่งอยู่ที่ตำแหน่งคนขับ
มือที่จับประตูรถของหลินชิงเยวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าจะได้เจอพวกเขาที่นี่
“ชิงเยวี่ย ยังไม่รีบขึ้นรถอีก” รองผู้อำนวยการโรงงานหลี่เอ่ยปากก่อน น้ำเสียงอบอุ่นเป็นกันเอง “ฉันกับเหล่าวังพอดีมีธุระทางเดียวกัน เลยแวะมาส่งเธอด้วยกัน”
ใจหลินชิงเยวี่ยกระเพื่อมขึ้น ก่อนจะเดาได้ว่าพวกเขาคงได้เห็นบัญชีพวกนั้นแล้วถึงได้มีท่าทีแบบนี้ เธอตั้งสติ แล้วยิ้มขึ้นรถ “ขอบคุณลุงหลี่ ขอบคุณลุงหวังค่ะ”
เหล่าวังขับรถไปพลางพูดไป “ชิงเยวี่ย ไปอยู่โน้นทำตัวดีๆ อย่าทำให้โรงงานเราเสียชื่อ”
หลินชิงเยวี่ยพยักหน้า “หนูจะทำอย่างแน่นอนค่ะ”
รองผู้อำนวยการโรงงานหลี่มองหลินชิงเยวี่ย แล้วเอ่ยขึ้น “ชิงเยวี่ย เมื่อคืนนี้พวกเราได้รับบัญชีพิเศษชุดหนึ่ง เป็นเรื่องเกี่ยวกับเฉินปิง”
หลินชิงเยวี่ยรู้ว่าเขากำลังทดสอบว่าเธอเป็นคนส่งหรือไม่ จึงทำสีหน้าตกใจ “จริงเหรอคะ ดีจังเลย แล้วนั่นหมายความว่า…”
รองผู้อำนวยการโรงงานหลี่มองดูแววตาที่ทั้งดีใจและร้อนรนอย่างพอเหมาะพอเจาะของเธอ คิ้วของเขาขยับเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น