เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินชิงเยวี่ยหุงโจ๊กขาวไว้เล็กน้อย จากนั้นหยิบผักสดและถั่วฝักยาวออกมาจากพื้นที่ ผัดกับข้าวสองอย่าง แล้วนึกเป็นห่วงว่าหลี่หมานหมานอาจจะไม่แวะมา จึงแบ่งส่วนของอีกฝ่ายใส่กล่องข้าวไว้ให้
หลังกินข้าวเสร็จ เธอก็ยกกล่องข้าวมื้อเช้าของหลี่หมานหมาน ตั้งใจจะไปที่พักปัญญาชนก่อน
เพิ่งจะถึงหน้าประตู ก็เห็นหลี่หมานหมานกับพวกเดินออกมาพอดี
สายตาของหลินชิงเยวี่ยปะทะเข้ากับชุดเดรสบราจี้ของหวังมี่เสวี่ย ถึงกับขำในใจ “นี่คิดว่ากำลังไปประกวดสาวงามหรือไง แต่งตัวมาแบบนี้”
หลี่หมานหมานเห็นหลินชิงเยวี่ยถือกล่องข้าว เดินหน้าลอยเข้ามาหาด้วยความดีใจ “ชิงเยวี่ย เธอดีกับฉันที่สุดเลย ฉันนึกว่าวันนี้ต้องอดข้าวเช้าแล้วซะอีก”
หลินชิงเยวี่ยยิ้มตอบ “เดี๋ยวค่อยกินก็ได้ เราตามเขาไปรวมตัวที่จุดนัดหมายก่อน”
หลี่หมานหมานกระซิบเบา ๆ “ชิงเยวี่ย หัวหน้ากองใหญ่เขารับปากแล้วนะ บอกว่าเลิกงานวันนี้จะหาคนมาช่วยเราสร้างบ้าน”
หลินชิงเยวี่ยยิ้มพยักหน้า “ดีมากเลย”
“ก็เพราะเธอเตือนสติเราต่างหากล่ะ”
ทุกคนพากันเดินไปยังจุดรวมพล ซึ่งก็คือลานตากข้าวของหมู่บ้าน ทุกคนยืนรอฟังการจัดการจากหัวหน้ากองใหญ่ที่นั่น
พอเดินไปถึงจุดรวมพล ก็เห็นผู้คนมากมายมารวมตัวกันแล้ว หัวหน้ากองใหญ่ยืนอยู่บนที่สูงสุด พอเห็นว่าคนมาเกือบครบ ก็เริ่มต้นด้วยสุนทรพจน์สุดเร่าร้อน แล้วค่อยเริ่มแบ่งงานกันทีหลัง
หลินชิงเยวี่ยกับหลี่หมานหมานถูกแบ่งไปอยู่ทีมผลิตที่สาม งานวันนี้ของทุกคนคือการถอนวัชพืช
หัวหน้าหมู่ที่สามก็คือจางต้าจู้นั่นเอง หลินชิงเยวี่ยกับหลี่หมานหมานสบตากันโดยรู้ทันที ว่านี่คือการอำนวยความสะดวกให้พวกเธอจากหัวหน้ากองใหญ่