คนที่ทำท่าขี้เกียจไม่ได้มีแค่หลี่หมานหมานคนเดียว หวังมี่เสวี่ยและจูหลิงหลิงต่างก็ยืนอยู่กับจุดเดิมบนแปลงนามาครึ่งวันแล้ว
ทั้งคู่พูดกันไปว่ามือเจ็บจากการถอนหญ้า พูดกันไปว่าดวงอาทิตย์แรงเกินไป
ทำเอาหัวหน้าหน่วยย่อยที่สองโมโหแทบระเบิด
หัวหน้าหน่วยย่อยที่สองเป็นชายอารมณ์ร้อน นามสกุลหลิว ตอนนี้กำลังยืนกอดอกอยู่บนคันนา มองเห็นหวังมี่เสวี่ยใส่กระโปรงมาทำงาน ก็ยิ่งโมโหหนักเข้าไปอีก: “ปัญญาชนหวัง! ปัญญาชนจู! พวกเธอสองคนมาทำงานหรือมาเอาตัวไปตากแดดกันแน่? ตั้งแต่เช้าจนบ่ายนี้ หญ้าก้อนนั้นขยับไปสักก้านไหม?”
หวังมี่เสวี่ยเหลือบมองเขาเพียงเล็กน้อย แล้วยกมือกอดแขนพูดเสียงออดอ้อน: “หัวหน้าหลิว หญ้าพวกนี้มันบาดมือเหลือเกิน มือหนูถลอกหมดแล้ว จะมีแรงไปถอนที่ไหนกันล่ะคะ แถมแดดก็แรงเกินไปด้วย เมื่อยจนหน้ามืดไปหมดเลย”
“อีกอย่างนะคะ ดูชุดกับรองเท้าหนังของหนูสิ กลายเป็นอะไรไปแล้ว”
จูหลิงหลิงก็พยักหน้าตาม: “ก็ใช่น่ะสิคะหัวหน้าหลิว พวกหนูเป็นสาวเมือง จะเคยทำงานแบบนี้ที่ไหนกัน คุณก็ใจกว้างอดทนหน่อยเถอะนะคะ”
“อดทน? ฉันอดทนพวกเธอ ตอนเก็บเกี่ยวข้าวมันจะอดทนฉันไหม?” หัวหน้าหลิวโมโหจนกระทืบเท้า “แล้วอีกอย่าง เธอยังกล้าพูดอีกว่าชุดเธอสกปรก ดูสิ คนที่มาทำงานน่ะ ใครเป็นแบบเธอบ้าง แต่งตัวเหมือนนกยูงเจ้าสำอาง”
หวังมี่เสวี่ยถูกด่าจนหน้าซีดเผือด เดินถอยหลังสองก้าวพร้อมกับกุมกระโปรง น้ำตาคลอทันที: “หัวหน้าหลิวพูดแบบนี้ได้ยังไง? ชุดนี้แม่หนูตัดให้ใหม่ เมืองเขากำลังนิยมแบบนี้อยู่นะ! พวกคนบ้านนอกอย่างคุณไม่รู้จักศิลปะการแต่งตัวหรอก!”