ลู่หันเงยหน้าขึ้น
"ดื่มหน่อยไหม?" ลู่หันถาม
เฉินเยี่ยพยักหน้า "ได้สิ"
ลู่หันโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา แล้วลุกขึ้นเดินไปที่บาร์ ไม่นานเขาก็ขนเบียร์แช่เย็นมาทั้งลัง พร้อมกับขนมถุงและถั่วลิสงอีกสองสามห่อ
"แคร่ก"
ลู่หันเปิดเบียร์กระป๋องหนึ่ง ส่งให้เฉินเยี่ย จากนั้นก็เปิดอีกกระป๋องของตัวเอง เงยคอดื่มอึกใหญ่
เฉินเยี่ยรับเบียร์มาดื่มตาม น้ำเย็นเฉียบไหลลงคอ ช่วยคลายความร้อนรุ่มได้บ้าง
ทั้งคู่ต่างเงียบ
ในห้องโถงใหญ่มีแต่เสียง"ติ๊กตอก"ของเข็มนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง
เฉินเยี่ยเอนหลังพิงโซฟา เหล่ตามองลู่หัน
ไอ้หมอนี่ดึกดื่นขนาดนี้ไม่นอน มาทำเป็นหนุ่มลึกซึ้งเศร้าสร้อยอะไรเนี่ย? ปกติเวลาอยู่กับเฉินเฮ่อหัวเราะจนเห็นฟันกรามเลย วันนี้สภาพหงอยแบบนี้ ต้องมีเรื่องแน่ ๆ
และเรื่องนั้นคงไม่เล็ก
ผ่านไปเกือบห้านาที
ลู่หันวางขวดเบียร์ลงในที่สุด
เขาจ้องเครื่องเปิดขวดบนโต๊ะกาแฟ
"เย่จื่อ" ลู่หันเอ่ยขึ้น เสียงแหบเล็กน้อย "นายคิดจริง ๆ เหรอ ว่าการเป็นซูเปอร์สตาร์มันเป็นเรื่องดี?"
เฉินเยี่ยเกือบสำลักเบียร์ตาย
ดึกดื่นแบบนี้ นายจะมาถกปรัชญาวงการบันเทิงกับฉันงั้นเหรอ?
นายคิดว่านายกำลังอัดรายการ "เวทีปราชญ์" อยู่รึไง?
เฉินเยี่ยดึงทิชชู่มาเช็ดมุมปาก
"แล้วแต่มุมมอง" เฉินเยี่ยขยำทิชชู่เป็นก้อน แล้วโยนลงถังขยะ "วงการเราเนี่ย ตอนนี้ใครมีกระแสคนนั้นก็ได้กิน ได้มีอำนาจ มีเงิน แต่ส่วนตัวฉันว่าซูเปอร์สตาร์ก็ไม่เห็นจะสนุกตรงไหน อยู่ใต้แสงไฟตลอดเวลา จะผายลมยังมีคนเอาไปตรวจส่วนประกอบ เหนื่อยจะตาย"
ลู่หันฟังแล้วก็พยักหน้า
"ก็จริง" ลู่หันยิ้มขื่น "นายเป็นปลาเค็มขนาดนี้ ทั้งวันคิดแต่จะตกปลาแล้วปล่อยให้พัง จะเป็นซูเปอร์สตาร์หรือไม่ สำหรับนายมันก็ไม่ต่างอะไรกันแล้วล่ะ"
เฉินเยี่ยกลอกตา
"ที่นายนั่งทำหน้าครุ่นคิดอยู่บนโต๊ะกินข้าวกับในรถ ก็เพื่อจะมาคุยประเด็นน้ำเน่าแบบนี้กับฉันเนี่ยนะ?" เฉินเยี่ยชี้หน้าลู่หัน "เป็นอะไรกันแน่? พูดมาตรง ๆ เลย อย่ามาเกริ่นนำให้ฉันฟัง ฉันต้องขึ้นไปกอดเมียฉันนอนแล้ว"