“มีข่าวเจ๊กใหม่หรือเปล่า? เร็วเข้า! พี่เชา ฉันทั้งชีวิตชอบกินแตงโมที่สุดเลย!”
ลู่หันนั่งอยู่บนโซฟา หลังแข็งทื่อ
เขาจ้องเฉินเยี่ยเขม็ง
ที่บอกว่าเป็นพี่น้องกันน่ะเหรอ? หน้าก็คุยกันกินเหล้าระบายความในใจ พอหันหลังกลับก็ขายเขาทันทีให้ไอ้ปากโป้งสองคนนี้เหรอ?
เฉินเยี่ยไม่สนใจสายตาของลู่หัน
เขาโยนถั่วลิสงเข้าปาก เคี้ยวกรุบกริบ
“มาเลย หนูลู่” เฉินเยี่ยยิ้มแล้วชี้ไปที่ลู่หัน “เล่าให้พี่สองคนฟังหน่อยสิ เรื่องรักที่สมองแกหายไปกับมันน่ะ”
เติ้งเชากับเฉินเฮ่อพอได้ยินคำว่า “เรื่องรัก” ก็คันไม้คันมือทันที
สองคนเบียดเข้าประกบข้าง ล้อมลู่หันไว้ตรงกลาง
“รีบพูดมา!” เฉินเฮ่อจับแขนลู่หันเขย่า “แกแอบมีเรื่องอะไรอีกแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่...” ลู่หันถูกเขย่าจนเวียนหัว สีหน้าเจื่อน “เป็นเรื่องเก่าๆ”
ถูกสอบปากคำอย่างต่อเนื่อง ลู่หันยอมจำนน
เขาก้มหน้า เล่าเรื่องที่เพิ่งสารภาพกับเฉินเยี่ยออกมาทั้งหมด
รวมถึงตอนนั้นที่เขากับเร่อป้าเคยคลุมเครือกันยังไง โกรธเร่อป้าจนโมโหไปประกาศความสัมพันธ์กับคนอื่นยังไง สุดท้ายก็ผลักคนที่รักให้ห่างออกไปทุกที
โถงใหญ่ชั้นล่างเงียบลง
ถั่วลิสงในปากเฉินเฮ่อหล่น “ตุบ” ลงบนขา
พัดในมือเติ้งเชาหยุดนิ่งกลางอากาศ หน้าตากระตุก
เฉินเยี่ยพิงโซฟา จิบเบียร์หนึ่งอึก
เห็นไหมล่ะ
ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่คิดว่าเขามีปัญหา
นี่มันความเห็นร่วมของมวลมนุษยชาติ
ผ่านไปครึ่งนาที เฉินเฮ่อตบขาตัวเองดังปัง แล้วร้องลั่น
“บ้าเอ้ย!” เฉินเฮ่อชี้นิ้วไปที่จมูกลู่หัน มือสั่นเทิ้ม “แกมันบ้าไปแล้วเหรอ?!”
เติ้งเชากระโดดลงจากโซฟา
“แกโง่จริงๆ หนูลู่!” เติ้งเชาชี้ไปที่ลู่หัน โมโหจนกระทืบเท้า “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ตอนนั้นแกไม่บอกพวกเราตั้งแต่แรกเลยเหรอ?!”
“ใช่สิ!” เฉินเฮ่อเสริม “ตอนนั้นแกถ้าบอกอะไรพวกเราสักนิด พี่เชาก็ช่วยแกหาทางออกได้บ้าง! แกดันไปทำเรื่องงี่เง่าแบบนั้นเอง!”
ลู่หันห่อไหล่ เอามือทั้งสองข้างดึงผมตัวเอง
“ตอนนั้นฉันคิดน้อยไปจริงๆ” เสียงลู่หันแหบแห้ง “สมองแล่นช้า คิดไม่ถึงว่าผลจะหนักขนาดนี้”
เติ้งเชารู้สึกสมเพชแล้วก็แค้น ไม่เข้าใจว่าทำไมแกถึงได้โง่ขนาดนี้ เขาจิ้มไหล่ลู่หันเบาๆ