ซ่งอวี้ฉีเหงื่อกใจไปครู่หนึ่ง
เธอรู้ดีว่าตอนนี้เฉินเยี่ยรวยและมีอำนาจ แต่พวกนายทุนเกาหลีก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เรื่องค่าเสียหายตามสัญญาก็เป็นตัวเลขระดับดาราศาสตร์
มองเฉินเยี่ยที่นั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ มุมปากเธออดที่จะยกยิ้มไม่ได้
“ยังไม่ต้องหรอก” ซ่งอวี้ฉีส่ายหน้า ยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ร่วงอยู่ข้างแก้มให้ไปอยู่หลังหู
“จริง ๆ แล้วบริษัทมันก็ห่วย แต่พี่ ๆ ในวงหลายคนดีกับฉันมาก สองปีนี้ช่วยฉันไม่น้อย”
เธอถอนหายใจ
“สัญญาก็ใกล้จะหมดแล้ว ฉันไม่อยากทำเรื่องให้มันน่าเกลียดตอนช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้”
“ถ้าฉันฝืนยกเลิกสัญญา บริษัทต้องเอาความแค้นไปลงกับพวกเธอแน่”
เฉินเยี่ยพยักหน้า
เด็กคนนี้ดูผิวเผินเหมือนเป็นจอมวางมาด แต่จริง ๆ แล้วใจอ่อน
ในเมื่อเธออยากทำแบบมีจุดเริ่มต้นและจุดจบ ก็ปล่อยให้เธอทำตามใจ
มีเขาอยู่ ถ้าพวกดูดเลือดเกาหลีพวกมันกล้าทำอะไรแผลง ๆ เขามีวิธีสอนบทเรียนให้พวกมันเอง
“เฮ้ย ๆ ๆ! อย่าคุยกันแล้ว อย่าคุยกันแล้ว!”
เสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือดดังขึ้นขัดจังหวะทั้งคู่
เฉินเฮ่อใช้สองมือตบโต๊ะ ดวงตามองเขม็งไปที่พนักงานเสิร์ฟที่เข็นรถอาหารเข้ามา
“อาหารมาอาหารมา! ฉันหิวจนเริ่มเห็นภาพหลอนแล้ว มองเฒ่าเติ้งยังดูเหมือนขาหมูชิ้นโตเลย!”
เติ้งเชาเหลือบตามองเขาอย่างดูถูก
“แกสิขาหมู! ทั้งบ้านแกเป็นขาหมู!”
เมื่ออาหารถูกยกขึ้นทีละจาน บรรยากาศในห้องส่วนตัวก็คึกคักขึ้นมาทันที
กระต่ายทะเลราดซอสต้นหอม ปูอลาสก้านึ่ง กุ้งมังกรยักษ์ออสเตรเลีย
เฉินเฮ่อแปลงร่างเป็นปีศาจกินเที่ทันที ตะเกียบตวัดเร็วจนแทบจะเกิดประกายไฟ
เฉินเยี่ยไม่ได้รีบกินเอง
เขาหยิบตะเกียบคีบอาหาร วางทุกอย่างลงในจานเล็กตรงหน้าซ่งอวี้ฉี แกะก้างปลาและเปลือกปูออกอย่างพิถีพิถัน