ทีวีในรถบัสยังคงฉายการเลียนแบบสุดเพี้ยนที่ราวกับปีศาจร่ายรำ
เติ้งเชากำลังทำหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์เลียนแบบรอยยิ้มคลาสสิกของเฉินเฮ่อเพื่อสร้างสีสัน
ที่ด้านหน้ารถสุดรถ หวังเจิ้งอวี่กำโทรโข่งสีหลุดลอกไว้แน่น จ้องเขม็งไปที่จอภาพ
กล้ามเนื้อแก้มของเขากระตุกอย่างรุนแรงสองครั้ง
ให้ตายเถอะ
ให้หน้ายังไม่รู้จักพออีกใช่ไหม?
ตอนเที่ยงอาศัยจังหวะที่ปล่อยปลาจิวฮวงเป็นล้าน ๆ ตัว ซื้อทีมปั่นกระแสไว้กองหนึ่งเพื่อถล่มคอมเมนต์ ตอนนี้ยังจะมาอีก?!
คิดว่าอู๋ฮาเป็นลูกพลับอ่อนหรอกหรือ?
ฉันก็เป็นถึงระดับแถวหน้าของวงการบันเทิงอยู่หรอก พวกไอ้ช่องน้ำเงินนี่คิดว่าโยนเงินทิ้งสองสามก้อนแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?
"หยุด ๆ ๆ!"
หวังเจิ้งอวี่อุ้มสคริปต์ขึ้นมาแล้วทุบลงบนกระจกหน้ารถอย่างแรง
มุมสคริปต์ม้วนงอ เกิดเสียง "ปั้ง" อันอู้อี้
เติ้งเชาตกใจ เสียงหัวเราะที่ค้างอยู่ในลำคอต้องกลืนกลับลงไปอย่างฝืน ๆ
เขามองใบหน้าที่คล้ำดำของหวังเจิ้งอวี่ สัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างเฉียบไว
หวังเจิ้งอวี่ไม่แม้แต่จะเหลือบตามองเติ้งเชา ก้าวยาว ๆ ตรงไปที่หน้ากล้องหลักทันที
เขาตะโกนใส่ไมค์รับเสียงตรง ๆ
"ฉันขอกล่าวสักสองสามคำนะ"
หวังเจิ้งอวี่จ้องกล้อง
"ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ห้องสตรีมอย่างเป็นทางการของทีมงานเรา ถูกไอดีใหม่ที่ไม่มีรูปโปรไฟล์จำนวนมากโจมตีด้วยการสแปมถึงสองครั้งติดต่อกัน"
"แท็กคำค้นที่ใช้เป็นคำดำ ๆ ที่จัดชุดกันมาอย่างเป็นระเบียบ น่าสนใจจริง ๆ นะ"
ภายในรถเงียบลงทันที
เติ้งเชา เฉินเฮ่อ และลู่หันมองหน้ากัน
พี่หวังนี่บ้าไปแล้วหรือไง?
เรื่องสกปรกในวงการแบบนี้ ปกติทุกคนก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แก้ปัญหากันเองเงียบ ๆ ก็จบ
เขากลับกล้าประกาศกลางไลฟ์สดที่มีคนดูหลายล้านคน?
นี่เท่ากับฉีกแผ่นปิดหน้าเสียของวงการบันเทิงทั้งวงการเลยนะ!
หวังเจิ้งอวี่ไม่แยแสกับเรื่องภาพลักษณ์อีกต่อไปแล้ว
เขาชี้ไปที่กล้อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน
"ฉันไม่สนว่านายจะเป็นคู่แข่งคนไหน"
"นายมีเวลาว่างพอจะทุ่มเงินซื้อทีมปั่นกระแส มาทำ Cyberbullying เนี่ย แทนที่จะเอาเวลาไปปรับปรุงรายการห่วย ๆ ที่แกล้งทำจนเครื่องหมายบทละครติดหนาจนควักออกมาได้เป็นห้อง ๆ นั่นบ้างไหมล่ะ!"