"ตุ๊ด..."
เฉินเยี่ยกดวางสาย มือก็สอดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าเสื้อ
ทั้งคันรถคอสเตอร์เงียบกริบ
ทุกคนจ้องเขม็งไปที่เขา
ขนาดมองเพชฌฆาตยังไม่น่ากลัวเท่านี้
"เว้ย..." เฉินเฮ่อทนไม่ไหวเป็นคนแรก คางสองชั้นกลม ๆ สั่นเทา ๆ "เห้! เฉินเยี่ย นายนี่มันโหดเกินไปแล้วนะ? ขนาดจะขุดความลับดำมืดของคนอื่นยังไม่เว้นแม้แต่สีของกางเกงใน? เพื่อนนายนี่เป็นใครมาจากสายไหนกันแน่?"
เฉินเยี่ยพิงพนักพิง หาวหนึ่งที
สายไหน?
ก็พี่น้องสายแฮกเกอร์ที่เขารู้จักตอนเล่นเกมตอนที่พึ่งข้ามมิติมาไงล่ะ
ไอ้หมอนี่เป็นถึงหัวหน้าสายข่าวลับที่เอาข้อมูลวงในมาขายโดยเฉพาะ
ตราบใดที่เคยเกิดขึ้น เรื่องนั้นจะถูกขุดขึ้นมาได้แบบละเอียดยิบแม้แต่ก้าง
แต่เขาจะไปพูดความจริงออกมาได้ยังไง
"เพื่อนมากเส้นทางก็กว้างไงล่ะ" เฉินเยี่ยเลิกคิ้ว "ช่องน้ำเงินชอบแกล้งคน เขาก็ควรจะได้ลิ้มรสชาติของน้ำยาล้างตาบ้าง จะได้หายตาใส"
เติ้งเชากลืนน้ำลาย ยังขมวดคิ้วแน่น
"เฉินเยี่ย แบบนี้จะไม่มีปัญหาจริง ๆ ใช่มั้ย?" เติ้งเชาเป็นคนนิสัยดีอยู่แล้ว พูดไปก็ลูบมือตัวเองไปอย่างลังเล "ทีมงานรันนิ่งแมนสมควรโดนแล้วแหละ แต่เด็กสาวที่เพิ่งถูกปั้นเป็นสมาชิกประจำนี่จะซวยเกินไปมั้ย? คนที่จ้างทีมปั่นกระแสคือพวกเหยาเฟย แล้วไปถล่มเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมันจะโหดร้ายเกินไปหรือเปล่า?"
บริสุทธิ์?
เฉินเยี่ยจ้องเติ้งเชาอยู่นานสองนาน
พี่ชายคนนี้อยู่วงการบันเทิงมาหลายปี ยังมีความโง่ใส ๆ แบบนี้อยู่อีกหรือเนี่ย
"พี่เชา นายคิดว่าเด็กสาวที่กระโดดเข้ารายการวาไรตี้ระดับเอสได้แบบสายฟ้าแลบ แล้วยังเหยียบหัวรุ่นพี่ทั้งทีมเพื่อขึ้นเป็นที่รักของทุกคน จะเป็นดอกบัวขาวบริสุทธิ์ได้ยังไง?"
เฉินเยี่ยหัวเราะเยาะเย้ยเบา ๆ นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนหัวเข่า
"ใครก็ตามที่อยู่ในหนองน้ำแบบช่องน้ำเงิน แล้วยังไม่เปื้อนแม้แต่ละอองดิน ได้แค่ดอกไม้ปลอมเท่านั้นแหละ"