เขาจ้องเบอร์โทรบนหน้าจอมือถือ นิ้วโป้งกดปุ่มโทรออกอย่างแรง
เขาไม่เชื่อเรื่องแบบนี้
นี่มันช่องน้ำเงินนะ
นี่มันรายการวาไรตี้ระดับเอสอันดับต้น ๆ ของวงการบันเทิงนะ
ยังจะแพ้ค่ายตั้งเองที่ต้องหาเงินเองแม้แต่ค่าข้าวอีกเหรอ?
สายเชื่อมต่อแล้ว
"ว่าไงครับ อาจารย์หลิน"
เหยาเฟยเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงหวานหยดทันที เอวที่ยืนตรงก็ก้มลงเกือบเป็นมุมฉากโดยไม่รู้ตัว
"ผมเหยาเฟย ผู้กำกับรายการรันนิ่งแมนครับ ทางเราอยากเชิญอาจารย์..."
"ผู้กำกับเหยาไง"
ปลายสาย เสียงของหลินจวิ้นเจี๋ยฟังดูมีความสุขแบบคนมองอีกฝ่ายเป็นตัวตลก
"รายการพวกคุณผมไม่ไปหรอก เพื่อนซี้ผมตอนนี้อยู่ที่อู๋ฮา กิน ๆ ดื่ม ๆ กันอย่างสบาย นายคิดว่าผมจะทิ้งพวกมันไปเป็นหงส์เหงา ๆ ที่ช่องอื่นได้ยังไงไงล่ะ?"
"ไม่ใช่อย่างนั้นครับ อาจารย์หลิน ค่าเหนื่อยเราให้สามเท่า..."
"ไม่ใช่เรื่องเงินน่ะสิ ผมจะไปหาเฉินเยี่ยเพื่อแก้เพลงด้วย วางก่อน บาย"
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
เสียงสาย busy ดังต่อเนื่อง ดังก้องในห้องประชุมที่เงียบสงัด
เหยาเฟยตาแดงก่ำ
เขากัดฟันกรอด นิ้วสั่น ๆ กดโทรหาหวางลี่หง
"ไม่มีคิวว่าง กำลังไปเจอเพื่อนที่มณฑลเจ้อ"
วางสาย
โทรหาเถาเจ้อต่อ
"ผู้กำกับเหยา อย่าเกลี้ยกล่อมเลย ซื้อตั๋วไปแล้ว ไม่ไป"
สั้น กระชับ ปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี
เทพเจ้าวงการเพลงสี่คน ไม่ยอมแพ้ใครทั้งนั้น!
เหยาเฟยยกมือขึ้นอย่างกะทันหัน
มือถือรุ่นล่าสุดถูกปาลงกำแพงฝั่งตรงข้ามอย่างแรง
จอแตกกระจุย ชิ้นส่วนกระเด็นเกลื่อนพื้น
คนหลายสิบคนในห้องประชุมสะดุ้งพร้อมกันทั้งห้อง
"เฉินเยี่ย! แกมันก็แค่หมา!
เหยาเฟยคว้าผมตัวเอง หน้าตาบิดเบี้ยว
เขาหันกลับไปอย่างแรง จ้องหัวหน้าฝ่ายศิลปินกับผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่ซ่อนตัวอยู่มุมห้อง
"จัดการให้ฉัน! ใช้บัญชีมาร์เก็ตติ้งกับบริษัททีมปั่นกระแสของช่องทั้งหมด!"
"ไม่ว่าจะใช้วิธีสกปรกแบบไหน ต้องปั่นซ่งอวี้ฉีให้จมดินให้ได้!"