เฉินเยี่ยพูดจบไม่ทันไร น้ำในมือลู่หันแทบปลิวออกจากแก้ว
"ไม่ใช่ เดี๋ยวก่อน!"
ลู่หันกระเด้งตัวออกจากเก้าอี้ทันที
เขาถลึงตามองเฉินเยี่ย มือทั้งสองข้างโบกไปมาหน้าหน้าอกอย่างบ้าคลั่งจนแทบเห็นเป็นเงา
"ไม่ไม่ไม่! ไม่จำเป็นต้องเลย! ฉันเป็นชายแท้ๆ นะ!"
ล้อเล่นอะไรกัน?
เลียนแบบซ่งอวี้ฉี?
นี่มันการบังคับให้เขาใส่ชุดผู้หญิงชัดๆ!
ตอนนี้กำลังถ่ายทอดสดอยู่ คนหลายล้านคู่จับตามอง!
เขาลู่หันเป็นชายแท้แห่งกรุงปักกิ่งโดยแท้
ถ้าใส่ชุดผู้หญิงจริงๆ ต่อไปจะไปเอาหน้าอยู่ในวงการบันเทิงได้ยังไง?
เฉินเยี่ยเอนพิงพนักเก้าอี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
จะสลัดความรับผิดชอบให้ฉันเหรอ!
สังเวยเพื่อนอย่าสังเวยตัวเองใช่ไหม?
วันนี้จะให้รู้ซะบ้างว่าอะไรคือการจุดไฟเผาตัวเอง
ลู่หันกำลังถอยหลังหนีสุดชีวิต คิดจะหนีหัวซุกหัวซุน
หวังเจิ้งอวี่ที่ซ่อนอยู่หลังจอมอนิเตอร์ ถือแก้วน้ำเดินออกมา
เขาค่อยๆ ผลักแว่นกรอบดำบนดั้งจมูกอย่างใจเย็น
"ลู่หันหนูน้อยเอ๋ย"
เสียงของหวังเจิ้งอวี่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
"ถ้าหนูยอมเลียนแบบอวี้ฉี ทางทีมงานฝ่ายเดียว จะเพิ่มเงินกองทุนท่องเที่ยวให้อีกหนึ่งพันหยวน"
พูดจบ
คนที่กำลังกินดื่มอยู่ข้างโต๊ะหยุดชะงักพร้อมกันเป็นระเบียบ
หนึ่งพันหยวน!
ในรายการอู๋ฮาแบบนี้ ที่อัตคัดจนสุดขีด หนึ่งพันหยวนเท่ากับเงินก้อนใหญ่ที่ตกลงมาจากฟ้า
เติ้งเชารีบวางปาท่องโก๋ที่กัดไปครึ่งหนึ่งทันที
ตาเป็นประกายสีเขียววาบ
เฉินเฮ่อไม่ทันได้ซดน้ำซุปพริกไทย รีบเช็ดปากที่มันเยิ้ม แล้วโน้มตัวไปข้างหน้า
หวงป๋อตื่นเต้นจนถูมือไปมา หัวเราะคิกคักแปลกๆ
แม้แต่เฉินเยี่ยก็สะดุ้งตัวขึ้นมานั่งตัวตรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความคึกคักอยากดูเรื่องสนุก
สี่คู่สายตามองไปที่ลู่หันพร้อมกัน
"ลู่เอ๋ย!"
เติ้งเชากอดไหล่ลู่หัน พูดอย่างจริงใจ
"ศิลปะ! นี่คือการอุทิศตนเพื่อศิลปะอันยิ่งใหญ่นะ!"
"ใช่แล้วลู่หันน้อย!"
เฉินเฮ่อคอยยุแยงตะแคงรั่วอยู่ข้างๆ
"นายฐานะดีจะตาย หน้าตาก็หล่อเหลา ใส่ชุดผู้หญิงต้องสวยเลอเลิศแน่นอน!"
"หนุ่มหล่อแห่งถนนเฮิ่งเตี้ยนต้องเป็นนายเท่านั้น!"
หวงป๋อชี้ไปที่ซ่งอวี้ฉีแล้วตะโกน
"โชคดีที่อวี้ฉีอยู่ตรงนี้กับเสื้อผ้ารองเท้าพร้อมให้ยืม ใหม่เอี่ยมทั้งนั้น!"