เฉินเยี่ยหยิบทิชชู่แผ่นหนึ่ง เช็ดมุมปากให้สะอาด
เขาหยีตามองอย่างละเอียดดู
ถึงจะพอจำได้ว่าสามคนที่เอาพาวเดอร์เป็นปูนฉาบหน้าแบบนี้คือใคร
คนกลางยิ้งเผยอจนหน้ายับเป็นร้อยรอยคือหวงป๋อ
คนซ้ายสีหน้าเบี้ยวบิดยิ่งกว่าท่าเต้นคือเติ้งเชา
คนขวาเกาะแว่นกรอบดำสุดชีวิตแกล้งเท่ คือเถาเจ้อ
สามคนหน้าแป้งขาววอก สวมสูทดำตัวโตเกินไซส์สองไซส์
ท่าทางแข็งทื่อขนาดโยนลงหลุมทหารดินเผาเป็นเพื่อนได้เลย
เติ้งเชาภูมิใจสุดขีดกับท่าเปิดตัวชุดนี้
เขาจอดแฮะทันควัน
มือซ้ายกุมเป้า มือขวาชี้ฟ้า!
บิดกายเป็นมุมแหลมสุดแปลกมนุษย์ โถมไปข้างหน้าอย่างหนัก แถมแผดเสียงหลอนหวีดออกมา:“โอ๊ววว~~!”
สัญญาณเปิดฉากสุดลึกลับถูกจุดชนวนทันที
เถาเจ้อทางขวาเหมือนโดนไฟช็อต ตามเปิดฉากทันควัน
เขาดึงเนคไทให้เบี้ยว แล้วจำลองท่าเขินอายของเติ้งเชา
หลับตา แหงนหน้า
คำรามยาว:“โอ~~~~!”
หวงป๋อถูกเบียดอยู่กลาง โดนสองเสียงหอนเปิดฉากตรงหน้าทำเอาตัวสั่น เอวแทบเคล็ด
เขาตกใจมองซ้ายมองขวา
สีหน้าเต็มไปด้วยคำว่า: ฉันทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ต้องมาก่อทีมกับไอ้โรคจิตสองคนนี้เนี่ย?
เฉินเยี่ยมองภาพสุดเพี้ยนราวปีศาจร่ายรำตรงหน้า ถึงคราวใจสลาย
ดาวตลกวัยกลางคนออกอาการบ้าเอ๊าะ ไม่มีแม้แต่กระสุนก่อนยิงเลยแม้แต่นัดเดียว
"ไมเคิล เจ็คสันเห็นเข้า คงต้องรีบลุกจากเตียงมาก่อเรื่องดึก ๆ แน่!"
เฉินเยี่ยพิงพนักเก้าอี้ ชี้นิ้วไปกลางโถง
"หน้ายาวทาปูนขาว แถมเสียงกรีดร้องสุดสยอง เอาจริงปะ ร้องเพลงเลียนแบบราชาเพลงป็อป หรือมากำกับหนังผีปู่จิ่ว?"
คอมเมนต์ในห้องสตรีมคอมเมนต์สนั่นจนพัง
"ช่วยด้วย! ไอ้ลูกปีศาจสองคนนี้เริ่มออกอาการอีกแล้ว!"
หวงป๋อ: พวกแกอย่ามานะ! ฉันแค่เดินผ่าน!
"สเปซสเต็ปแดนมรณะนี่ กลัวว่าจะลื่นออกมาจากตะไคร่บนสะพานนายเหอเหลียว!"