กลับถึงบ้านแล้ว
ไป่ลั่วเห็นพี่ชายกำลังเก็บของใส่กระเป๋าเดินทาง ดูเหมือนกำลังเตรียมตัวจะไปแล้ว
ไม่นะ อ๊าาา!
ถ้าเขาไปแล้ว เซี่ยหมานหนิงก็ต้องห่วงเรื่องเรียนของเธอแน่ แถมเธอยังอดกินเผือกไม่ได้อีก...
เธอยังอยากฟังเซี่ยหมานหนิงเร่งให้ไป่อวี่หาคู่เลย ต่อไปก็ไม่มีใครให้หยอกเล่นแล้ว
เธอถามว่า “พี่ชาย นี่พี่กำลังจะไปแล้วเหรอ”
ไป่อวี่หันกลับมา ตอนนี้เขากำลังกดกระเป๋าเดินทางไว้ แล้วออกแรงรูดซิปปิดอย่างยากลำบาก
“ใช่ ได้งานแล้ว ไม่กล้าอยู่บ้านต่อแล้วล่ะ”
ไป่ลั่วได้ยินแล้วใจแทบสลาย “พี่ชาย เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันเองไม่ใช่เหรอ พักพอแล้วเหรอ”
เขาถอนหายใจ “ดูสภาพแม่สิ ถ้าฉันยังไม่ไปอีก เดี๋ยวแม่ก็จับคู่ดูตัวมายัดใส่เตียงฉันแล้ว”
ไป่ลั่วกลั้นขำไม่อยู่ พี่ชายเธอนี่น่าสงสารจริง ๆ
“พี่ชาย คราวนี้จะไปทำงานที่ไหนเหรอ”
“ไปทำงานที่บริษัทใหญ่แห่งหนึ่งในหยุนจิง อยู่ใกล้โรงเรียนเธอพอสมควร พอเปิดเทอมแล้วก็มาเล่นหาฉันได้นะ”
ไป่ลั่วพยักหน้า “ดีเลย แบบนั้นแม่ก็จะได้ไม่เร่งพี่แล้ว”
เขาลากกระเป๋าเดินทางขึ้นมา “น้องสาวคนดี พี่ต้องไปเดี๋ยวนี้แล้ว”
“รีบขนาดนั้นเลยเหรอ”
เขามองเวลา “ต้องไปแล้ว ถ้าไม่ไปตอนนี้ เดี๋ยวแม่กลับมาก็บ่นฉันอีก”
“ไม่บอกแม่สักคำเหรอ”
“ไม่ล่ะ ช่วงสองสามวันนี้ฉันฟังมามากพอแล้ว” ฟังจนแทบหมดอาลัยตายอยาก
“ก็ได้”
ไป่อวี่เอากระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถ แล้วพูดกับไป่ลั่ว
“ดูแลพ่อกับแม่ให้ดีนะ พี่ไปแล้ว”