ไป่ลั่วอยากตบหน้าเขาสักฉาดจริง ๆ ขอร้องล่ะ หยุดพูดเถอะ ขนาดตัวเธอเองยังไม่เชื่อเลยว่าเขาพูดอะไร…
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อหน้าฉีเจี้ยน เธอปิดบังอะไรไม่ได้เลย
แต่โชคชะตากลับผูกเธอกับเขาไว้แน่นขนาดนี้
แถมยังเป็นคนบ้านเดียวกันไม่พอ เขายังเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธออีก
ฉีเจี้ยนขานรับเบา ๆ แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
ไป่ลั่วถามเสียงอ่อยอย่างระแวงว่า “วันนี้เริ่มงานเลยหรือคะ หรือว่า…”
“อืม เดี๋ยวฉันให้คนพาเธอไป”
ไป่ลั่วเดินตามพนักงานเก่าลงไปข้างล่าง ส่วนไป่อวี่นอนขดอยู่บนโซฟา ถามอย่างสงสัยว่า “อาเจี้ยน แฟนคบหาผ่านออนไลน์ของนายเชื่อถือได้ไหม”
เขาเองก็อยากลองคบใครสักคน จะได้ใช้เป็นข้ออ้างหลอกเซี่ยหมานหนิง ไม่อย่างนั้นเธอพูดจาจนเขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
ส่วนดาวมหาลัยที่เขาเคยแอบชอบตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขารู้สึกว่าตัวเองคงไม่มีหวัง…
ถึงจะเพิ่มแอปแชทจีนกันแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยคุยกันสักคำ
ฉีเจี้ยนเหลือบมองประวัติแชตในมือถือแล้วพยักหน้า “ก็ใช้ได้ น่าเชื่อถือดี อย่างน้อยก็ทำให้ฉันพอใจได้”
เขามีนิสัยแปลก ๆ อยู่บ้าง และเธอก็เหมือนกัน…
ไป่อวี่เล่นมือถือไปพลางถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “นายหาเจอจากไหน หาให้ฉันสักคนสิ จะได้เอาไว้รับมือแม่”
“ก็แค่สุ่มเพิ่มเพื่อนไปเรื่อย ๆ …”
ไป่อวี่เงยหน้ามองเขา “สุ่มเพิ่มเพื่อนเนี่ยนะ สุ่มขนาดไหนกัน ดวงนายดีเกินไปแล้ว”
“เมื่อไหร่จะมีแฟนตกลงมาจากฟ้าสักคน แม่บ่นอยู่แบบนี้ ฉันจะตายอยู่แล้ว”
ฉีเจี้ยนตอบว่า “หางานทำแล้วออกไปข้างนอกก็จบ”