ไป่ลั่วทุ่มสุดตัวเพื่อช่วยเขาจริง ๆ
เธอตัดสินใจเองโดยไม่ถามใคร แล้วเดินไปนั่งข้างไป่อวี่ ยิ้มเก้อ ๆ พลางพูดว่า “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นน้องสาวของเขา ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญเจอกันที่นี่ ไม่รังเกียจใช่ไหมคะ ถ้าฉันขอนั่งร่วมโต๊ะด้วย”
ปกติเธอไม่มีทางทำอะไรแบบนี้หรอก เพราะเวลาอยู่ข้างนอกเธอเป็นสายกลัวคนสุด ๆ
เวลาจะเดินไปไหนยังชอบเลือกเดินตามทางระบายน้ำใต้ดิน ราวกับอยู่ร่วมโลกเดียวกับแมลงสาบ
มือของไป่อวี่ใต้โต๊ะโบกเรียกเธอออกไปอย่างบ้าคลั่ง แต่ไป่ลั่วไม่แม้แต่จะชายตามอง
เขายิ้มเจื่อน ๆ แล้วพูดอย่างจนใจว่า “นี่น้องสาวผมครับ ไป่ลั่ว”
สวี่เยี่ยนเหอยิ้ม “อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง น้องสาวคุณน่ารักจังเลยค่ะ”
“อืม เธอเป็นเด็กดีเวลาอยู่บ้าน”
ไป่ลั่วเตรียมใจมาสารพัด วันนี้เธอจะรับบทเป็นน้องสาวตัวร้ายสักครั้ง
ไป่ลั่วชี้ไปที่ไป่อวี่ ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะพูดให้ร้ายเขาแบบเนียน ๆ ยังไง งั้นก็พูดตรง ๆ ไปเลยแล้วกัน
“พี่คะ พี่ชายฉันเป็นคนไม่ดีเลยค่ะ ไม่แนะนำให้พี่คบกับเขานะคะ”
รอยยิ้มตรงมุมปากของไป่อวี่แข็งค้างทันที เขาหันไปมองเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา
น้องสาวคนนี้...ดีเกินไปหรือเปล่า?
ทำไมถึงไม่เข้าใจความหมายที่เขาสื่อเลยสักนิด ใครเขาพูดกันตรง ๆ แบบนี้บ้าง!
ตอนนี้เขาเสียใจสุด ๆ ที่ให้เธอมาช่วย แต่เขากลับแทรกอะไรไม่ได้สักคำ ทำได้แค่ยิ้มแห้ง ๆ อยู่ข้าง ๆ เพื่อช่วยคลี่คลายบรรยากาศ
ไป่ลั่วพูดจนเริ่มได้อารมณ์