น้ำลายของไป่ลั่วแทบจะไหลออกมาจากมุมปาก เธอพยักหน้า
“ชอบค่ะ ถ้าได้จับจริง ๆ จะยิ่งดีไปกว่านี้อีก”
“ที่อยู่”
“ไม่ได้ค่ะ หนูกลัวว่าคุณจะมาหาถึงบ้านจริง ๆ”
“ในโลกออนไลน์เรียกฉันว่าผัว พอเจอตัวจริงกลับกลัวว่าฉันจะไปหางั้นเหรอ?”
ไป่ลั่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “หนูกลัวว่าคุณจะเป็นมิจฉาชีพ”
“ฉันจะหลอกอะไรคุณได้ล่ะ?”
“หนูยังเป็นนักศึกษาอยู่ กลัวว่าคุณจะหลอกหนูไปค่ายแก๊งคอลเซ็นเตอร์ที่เมียนมา”
เขาหัวเราะเบา ๆ มือแกว่งแก้วไวน์ที่บรรจุของเหลวสีอำพันอยู่
“ที่รัก มีสติระวังมิจฉาชีพดีนี่ แต่ระวังผิดคนแล้ว”
“แล้วหนูจะรู้ได้ยังไงล่ะคะ?”
“ที่รัก เรียกฉันว่าผัวสักคำสิ”
“ไม่เอา……”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงิน 520 หยวนให้เธอ
“เด็กดี เรียกสักคำ ฉันอยากฟัง”
ไป่ลั่วมองยอดเงิน 520 ที่โอนมา แล้วกระโดดตัวลอยทันที เรียกเขาว่าผัวทีเดียวได้ 520 หยวนเลยเหรอ?
แบบนี้ก็รวยเละสิ?
เธอกระแอมสองสามครั้งเพื่อปรับเสียงให้ใส ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงหวานละมุน
“ผัวขา~”
“อืม ฉันอยากเห็นขาคุณ”
“อันนั้นคิดราคาแยกนะคะ”
:. [โอนเงิน 1,314 หยวน]
ไป่ลั่วกดรับเงินทั้งหมด แล้วค้นถุงน่องสีขาวจากลิ้นชักมาสวม
หึ คอยดูเถอะ ไม่เชื่อหรอกว่าทำแบบนี้แล้วยังเอาเขาไม่อยู่
เธอจัดมุมกล้องให้ได้องศา ก่อนจะเปิดกล้อง “เห็นหรือยังคะ?”
“นี่กำลังยั่วฉันอยู่หรือเปล่า?”
“เปล่าค่ะ นี่เป็นรางวัลให้คุณต่างหาก” เธอปิดกล้อง หัวใจยังคงเต้นรัวไม่หยุด
“อยากได้”
ไป่ลั่วทำหน้างุนงง