ไป่ลั่วกลั้นยิ้ม แฟนคบหาผ่านออนไลน์ของเธอหึงแรงใช้ได้เลย
เธอเพิ่งเรียนปีสอง อายุแค่ประมาณยี่สิบเอ็ดเอง จะให้ไปดูตัวทำไม?
ปลาเค็มปล่อยพัง: [ไม่ใช่ฉันสักหน่อย ฉันแค่ไปเป็นเพื่อนพี่ชายดูตัว]
.: [ส่งที่อยู่มา]
ปลาเค็มปล่อยพัง: [ไม่เอา แบบนั้นคุณก็จะเห็นหน้าฉันสิ ฉันยังไม่อยากเปิดเผยตัว]
.: [ฉันอยากเจอคุณ คุณไม่อยากเจอฉันเหรอ?]
ปลาเค็มปล่อยพัง: [อีกไม่กี่วันฉันว่างแล้วจะนัดเวลาคุยกับคุณสองคน อย่าเพิ่งรีบเลย ฉันก็อยากเหมือนกัน]
.: [ก็ได้]
ไป่อวี่จอดรถแล้วโน้มตัวมาทางเธอ “คุยกับใครอยู่ ตั้งใจขนาดนั้น?”
ไป่ลั่วสะดุ้ง หัวใจกระตุกวูบ รีบคว่ำโทรศัพท์ลงทันที กลัวพี่ชายจะเห็นเข้า
ถ้าโดนจับได้คงอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เอกสารที่มหาวิทยาลัยส่งมา”
เห็นเธอทำท่าลนลานขนาดนั้น ไป่อวี่จึงถามย้ำ “จริงเหรอ? ไม่ได้ไปหาหนุ่มผมทองในเน็ตใช่ไหม?”
“ฉันไม่ทำหรอกค่ะ”
เขาลูบหัวเธอ “ก็จริง น้องสาวพี่เป็นผู้หญิงดีงามขนาดนี้ คงไม่ไปยุ่งกับคนพวกนั้นหรอก”
“อืมๆ”
“ถึงบ้านแล้ว ลงรถเถอะ”
ไป่ลั่วแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วพยักหน้า
“ค่ะ”
ต่อไปคุยกับเขาคงต้องคอยหลบพี่ชายหน่อยแล้ว ถ้าโดนจับได้ขึ้นมาคงแย่แน่
ไป่ลั่วลงจากรถ พี่ชายขนกระเป๋าเดินทางของเธอลงไปแล้ว เธอจึงเดินตามเขาไปเงียบๆ
ประตูบ้านเปิดออก ไป่เจิ้นชวนกับเซี่ยหมานหนิงยืนอยู่ด้านใน
ไป่ลั่วส่งเสียงเรียก
“คุณพ่อ คุณแม่”
ไป่อวี่เอากระเป๋าเดินทางไปวางไว้ในห้องของไป่ลั่ว “ผมพาคนกลับมาให้แล้ว อย่ามาเร่งผมอีกนะ”