ข้อความเด้งขึ้นบนโทรศัพท์ของฉีเจี้ยนที่เดินนำอยู่ข้างหน้า เขาเหลือบมองสองสามครั้ง มุมปากยกขึ้น
.:【โอนเงิน 5,200 (ให้โดยสมัครใจ)】
.:【เจอกัน ฉันอยู่หยุนจิง】
ไป่ลั่วรับเงินอย่างรวดเร็ว คิ้วขมวดเล็กน้อย เธอบ่นพึมพำเสียงเบา “เจอกันบ้าบออะไร! ไอ้คนซื่อบื้อ!”
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ที่รัก คุณก็เป็นนักศึกษาที่หยุนจิงเหรอ】
เธอเป็นสายท่องโลกออนไลน์ระดับห้าจี จะไม่รู้ได้ยังไงว่าหยุนจิงมีทายาทตระกูลใหญ่ย้ายเข้ามาคนหนึ่ง
.:【ไม่ใช่】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【งั้นรอฉันเรียนจบแล้วค่อยเจอกันได้ไหม ตอนนี้ฉันยุ่งมาก อยู่มหาวิทยาลัยจนไม่มีเวลาว่างเลย】
.:【แล้วช่วงปิดเทอมฤดูร้อนล่ะ?】
ตอนนี้ใกล้จะสิ้นสุดภาคเรียนปีสองแล้ว อีกไม่นานก็ปิดเทอมฤดูร้อน……
ไป่ลั่วจนปัญญาจริง ๆ จะเจอกันไปทำไมกัน เป็นคนในโลกเสมือนจริงไม่ดีกว่าหรือ?
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ที่รัก ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนครอบครัวจะให้ฉันออกไปทำงานหาเงิน ยิ่งไม่มีเวลาเลยค่ะ】
.:【เดือนละหนึ่งหมื่นพอไหม?】
ไป่ลั่วจ้องข้อความนั้น รอยยิ้มที่มุมปากหุบไม่ลง เธอยืนยิ้มโง่ ๆ อยู่หน้าประตูหลายวินาที
ประตูห้องทำงานเปิดออกกะทันหัน ไป่ลั่วหันกลับไปก็สบตากับอาจารย์ที่ปรึกษาพอดี รอยยิ้มที่มุมปากจึงหุบลงทันที
ไป่ลั่วยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงทันที ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ “อาจารย์ที่ปรึกษา ทำไมออกมาล่ะคะ?”
“ไป่ลั่ว เธอไม่ใช่เป็นหวัดอยู่เหรอ? ทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้?”
ไป่ลั่วรีบพยักหน้า แกล้งไอสองสามครั้ง แล้วจงใจกดเสียงให้ต่ำลง
“ใช่ค่ะ เมื่อกี้แค่น้ำตาลในเลือดต่ำอยู่นิดหน่อย เลยพิงกำแพงพักสักครู่”
“น้ำตาลในเลือดต่ำเหรอ?”
“ค่ะ เวียนหัวนิดหน่อย”
เธอถอนหายใจ พลางประคองแขนไป่ลั่วไว้ “งั้นตามฉันมา สภาพเธอแบบนี้ฉันจะวางใจให้กลับไปคนเดียวได้ยังไง ถ้าเกิดเป็นลมกลางทาง ฉันต้องรับผิดชอบนะ”
ไป่ลั่วยิ้มเจื่อน ๆ “จริง ๆ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วค่ะ พักสักหน่อยก็หายแล้ว”
“ตามฉันมา ที่ห้องทำงานของศาสตราจารย์ฉีมีกลูโคส ดื่มสักหน่อยแล้วค่อยกลับหอ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรต้องบอกฉันล่วงหน้าด้วย”
พอไป่ลั่วได้ยินคำว่าศาสตราจารย์ฉีก็สะดุ้งทันที เธอไม่อยากไปเลยจริง ๆ แต่ตอนนี้ก็ถูกพามาถึงหน้าประตูแล้ว
อาจารย์ที่ปรึกษาเคาะประตูสองสามครั้ง
“เข้ามา”
เธอประคองไป่ลั่วเดินเข้าไปพลางพูดว่า “ศาสตราจารย์ฉี ได้ยินว่าที่นี่มีกลูโคส ช่วยเอามาให้นักศึกษาคนนี้หน่อย เธอน้ำตาลในเลือดต่ำ”
ฉีเจี้ยนเงยหน้าขึ้น มองไป่ลั่วแวบหนึ่ง แล้วเทน้ำกลูโคสใส่แก้วใช้แล้วทิ้งให้เธอเล็กน้อย
เขาเดินเข้ามายื่นให้เธอ
ไป่ลั่วนั่งอยู่บนโซฟาอย่างกระสับกระส่าย ทำไมเธอต้องแต่งเรื่องว่าน้ำตาลในเลือดต่ำด้วยนะ!
ตอนนี้บรรยากาศอึดอัดไปหมดแล้ว……
ไป่ลั่วยิ้มพลางรับแก้วมา แล้วเอ่ยขอบคุณ
อาจารย์ที่ปรึกษารับโทรศัพท์ มีธุระต้องไป เธอรีบพูดกับฉีเจี้ยนว่า “ศาสตราจารย์ฉี ช่วยดูเด็กคนนี้ให้หน่อยนะคะ รอจนกว่าเธอจะหายเวียนหัวแล้วค่อยให้กลับไป”
“ครับ”
หลังอาจารย์ที่ปรึกษาออกไป ไป่ลั่วก็ยิ่งรู้สึกเกร็ง มือทั้งสองข้างกำแก้วพลาสติกใช้แล้วทิ้งแน่น ไม่กล้าเงยหน้ามองเขา
ภายในห้องทำงานเงียบสนิท จู่ ๆ โทรศัพท์ของไป่ลั่วก็ดังขึ้น
เธอเงยหน้ามองฉีเจี้ยนทันที เห็นเขากำลังทำงานอย่างตั้งใจ จึงค่อยโล่งใจขึ้นมา
เธอเหลือบมองโทรศัพท์
.:【?】
.:【ฉันไม่ชอบเวลาที่จู่ ๆ เธอก็หายไป คราวหน้าบอกฉันด้วยว่าไปทำอะไรมา ฉันเป็นห่วง】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ฉันผิดไปแล้วಠ~ಠ ที่รัก เมื่อกี้คุยกับเพื่อนร่วมห้องอยู่ เลยลืมตอบคุณ】
ไป่ลั่วกัดแก้วพลาสติก พลางเหลือบมองฉีเจี้ยน เขาก้มหน้าดูโทรศัพท์ ปลายนิ้วขยับอย่างรวดเร็ว
เธออยากกลับแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะยุ่งมาก ถ้าออกไปตอนนี้จะรบกวนเขาหรือเปล่า?
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจออกไปเลย จะได้ไม่รบกวนเขาทำงาน
ไป่ลั่วค่อย ๆ ลุกขึ้น ยามกำลังจะเปิดประตู เขาก็เอ่ยขึ้น
“ดีขึ้นหรือยัง?”
ไป่ลั่วหันกลับมา ร่างแทบจะแนบติดประตู เธอพยักหน้า
“ดีขึ้นแล้วค่ะ ตอนนี้ไม่เวียนหัวแล้ว”
“อืม”
ไป่ลั่วรีบเปิดประตูเดินออกไป ตั้งแต่ต้นจนจบคล่องแคล่วฉับไว ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
พอออกมาแล้วเธอก็ถอนหายใจ พลางตบหน้าอกที่กำลังเต้นรัว
ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย!
เธอมองข้อความ
.:【ดี คราวหน้าก็ต้องบอกฉันด้วย】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【โอเค งั้นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเราเจอกันนะ คุณห้ามเปลี่ยนใจล่ะ】
.:【ไม่เปลี่ยนใจ จำไว้ว่าต้องเตรียมตัวให้พร้อม】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【เตรียมอะไรเหรอ?】
.:【ฉันอยากจูบเธอจนขาอ่อน แล้วหมดสติอยู่ในอ้อมแขนฉัน】
ไป่ลั่วร้อง “เอ๊ะ” ออกมา ไอ้คนซื่อบื้อที่คบหาผ่านออนไลน์ด้วยเป็นผู้ชายปากร้ายใจรัก แถมยังหื่นมากด้วย
ตอนนี้เธอชอบเขาสุด ๆ
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ความจุปอดฉันเกิน 4,000 รอให้คุณจูบจนฉันหมดสติได้เลย |°з°|】
ไป่ลั่วหัวเราะออกมา ปิดเทอมฤดูร้อนไม่ต้องไปทำงานก็มีรายได้เดือนละหนึ่งหมื่น ช่างสบายอะไรอย่างนี้
อีกอย่าง เธอไม่มีทางนัดเจอกันในโลกจริงแน่นอน ต่อให้ตายก็ไม่มีทาง! แบบนั้นเอาชีวิตเธอไปเลยดีกว่า
เจอกันในชีวิตจริงมันน่าอึดอัดจะตาย เธอคงอายจนอยากขุดหลุมอยู่เองได้สามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก……
เธอบีบแก้วพลาสติกในมือจนแบน แล้วโยนลงถังขยะ
ตอนกลางคืน
ไป่ลั่วกำลังจะเข้านอน ก็พบว่าแอคเคานต์หลักในแอปแชทจีนซึ่งเงียบมาทั้งวันมีข้อความเข้ามาเสียที
ห้าธาตุขาดเงิน:【เพื่อนรัก การบ้านภาษาจีนโบราณของคุณฉันทำเสร็จแล้ว ลองตรวจดูว่ามีตรงไหนต้องแก้ไหม ถ้ามีฉันจะจัดการให้】
ไป่ลั่วขมวดคิ้ว เธอจำได้ว่าการบ้านชิ้นนี้ไม่ได้ส่งให้เธอทำไม่ใช่เหรอ!
เธอมองชื่อเล่นของอีกฝ่าย มีแค่สองคำ คือ “ขาดเงิน”
เธอส่งนามบัตรของอีกฝ่ายไปให้
ปลาเค็มปล่อยพัง:【เพื่อนรัก คนนี้ก็เป็นคุณเหรอ?】
ห้าธาตุขาดเงิน:【เพื่อนรัก ใช่ฉันเอง】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ขาดเงินจริง ๆ สินะ?】
ห้าธาตุขาดเงิน:【จนจนแทบคลั่งแล้ว ตอนนี้สั่งอาหารเดลิเวอรีได้แต่ใช้บริการจ่ายทีหลังของแอปอาหารส่งเหมย์ถวน สั่งชุดอาหารรวมราคา 3.9 หยวน】
ไป่ลั่วถูกคนคนนี้ทำเอาขำ เธอกดเปิดเอกสารเวิร์ด แล้วตรวจดูเนื้อหาข้างใน
เธออ่านไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็พอรู้คร่าว ๆ ว่าเขียนอะไร
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ได้เลย ถ้าอาจารย์ฉันมีปัญหาอะไร ฉันจะบอกคุณอีกที】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【โอนเงิน 100】
ห้าธาตุขาดเงิน:【ได้เลย ขอบคุณนะ คราวหน้ามีงานอะไรรีบเรียกฉันได้เลย ฉันมีร่างแยกตั้งหลายร่าง】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ได้】
ไป่ลั่วรู้ดีว่าความลำบากของคนไม่มีเงินเป็นยังไง เงินค่าครองชีพ 1,500 ที่บ้านให้มาก็พอดีกับค่าใช้จ่ายของเธอ
แต่ถ้าอยากใช้ชีวิตสบาย ๆ หลังเรียนจบ เธอต้องหาเงินให้ได้หนึ่งล้าน!
เพราะอย่างนั้นเธอถึงได้ไปจีบไอ้คนซื่อบื้อบนโลกออนไลน์ คนที่ชอบให้เงินเธอใช้แบบนั้น
วันถัดมา
ไป่ลั่วพิมพ์การบ้านเสร็จแล้วก็นำไปส่งให้ฉีเจี้ยนด้วยตัวเอง
มาห้องทำงานของเขาสองวันติดกัน ไป่ลั่วรู้สึกซวยจริง ๆ!
เขาหน้าตาหล่อเหลา สุภาพและเคร่งขรึม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครว่างจนต้องไปนั่งเรียนวิชาที่ตัวเองไม่ได้ลงทะเบียนหรอก
ช่วงที่เขาเพิ่งมาใหม่ ๆ ยังมีคนโพสต์ในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัย ถกกันว่าเขาเป็นใคร
ไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่ใช่นักศึกษา แต่เป็นศาสตราจารย์!
ตอนนั้นไป่ลั่วแค่คิดว่ามีเรื่องสนุกให้ดู ใครจะคิดว่าสุดท้ายเรื่องจะมาตกอยู่ที่ตัวเอง แถมยังเป็นอาจารย์ประจำชั้นของพวกเธออีก
แถมยังเข้มงวดมาก……
สำหรับไป่ลั่วที่อยากใช้ชีวิตสบาย ๆ แล้ว ถือว่าไม่เป็นมิตรเอาซะเลย
เธอยืนทำใจอยู่หน้าประตู มือกำการบ้านแน่น ถ้าคราวนี้ถูกตีกลับมาอีก เธอจะขว้างการบ้านใส่หน้าเขาเลย!
เธอเคาะประตูอย่างสุภาพสองสามครั้ง
“ศาสตราจารย์ฉี”
“เข้ามา”