ไป่ลั่วก็ไม่ใช่เด็กเรียบร้อยอะไรนัก ตอนนี้เดาออกแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่
ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ
เธอไอสองสามครั้ง แสร้งทำเป็นเรียบร้อย
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【สามีจ๋า เสียงฉันหยาบกระด้าง ไม่เหมือนเด็กผู้หญิงเลย】
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【อยากดูขาของที่รักไหม? รับรองว่าทำให้คุณตื่นเต้นได้เหมือนกันนะ】
.: 【อืม】
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【ทางนี้แนะนำให้โอนมา 2,000 ค่ะ】
.: 【โอน 3,000】
ไป่ลั่วหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง สมแล้วที่เป็นพวกโง่แต่รวยที่ถูกหลอกเงิน
เธอไปหารูปขาสวยใส่ถุงน่องสีขาวจากอินเทอร์เน็ต แล้วส่งให้เขา
.: 【ที่รัก นี่ไม่ใช่คุณ ฉันอยากดูของคุณ】
ไป่ลั่วจ้องรูปจากอินเทอร์เน็ตอยู่ครู่หนึ่ง ยังสงสัยว่าเขาดูออกได้อย่างไร
สายตาเหลือบไปมุมขวาล่าง แล้วพบว่าลายน้ำของรูปยังไม่ได้ลบออก
คราวนี้สะเพร่าไปหน่อยแล้ว...
ไป่ลั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจใส่ถุงน่องสีขาวแล้วถ่ายรูปส่งให้เขา ถือเป็นรางวัลให้ก็แล้วกัน
ถ่ายเสร็จก็ส่งให้เขาทันที
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【สามีจ๋า คราวนี้ของจริงแน่นอน】
.: 【อืม สวยมาก อยากสัมผัสจัง】
ไป่ลั่วหัวเราะหยันเบา ๆ ผู้ชายนี่นะ จัดการง่ายจริง ๆ
เธอไม่ได้ตอบเขาอีก เปลี่ยนไปใช้บัญชีหลักในแอปแชทจีน แล้วส่งข้อความลงกลุ่มหาคนแทนเรียน
อยู่เฉย ๆ กินเงินเดือน: 【หาคนรับเขียนการบ้านภาษาจีนโบราณ และหาคนแทนเรียนคาบ 3-4 พรุ่งนี้ มีค่าตอบแทน คุยราคาได้】
ไป่ลั่วฮัมเพลงเบา ๆ รอให้มีคนทักมา
เธอเล่นออนเนอร์ออฟคิงส์ไปหนึ่งตา พอกลับมาก็พบว่ามีคนแอดมาราวสิบกว่าคน จึงเลือกคนที่คิดราคาถูกที่สุด
ใช้เงินของคนโง่แต่รวยแก้ปัญหาการบ้านได้อย่างสมบูรณ์แบบ แถมยังจัดการเรื่องคาบเรียนของเขาพรุ่งนี้ด้วย
ต่อไปเธอจะไม่เข้าเรียนวิชาของเขาอีกแล้ว น่าเบื่อ แห้งแล้ง แถมยังชอบเรียกชื่อเธอเช็กชื่ออีก...
เธอถอนหายใจ
“อา~ ชีวิตแบบนี้สบายจริง ๆ!”
วันรุ่งขึ้น
ไม่มีเรียนคาบเช้า จ้างคนแทนเรียนคาบสิบโมงไว้แล้ว ไป่ลั่วจึงตั้งใจจะนอนยาวถึงเที่ยง
แต่พอสิบโมงครึ่ง โทรศัพท์ก็ส่งเสียงดังแหลมเหมือนไก่ขัน...
นั่นคือเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์เธอ
เมื่อคืนเธอเล่นออนเนอร์ออฟคิงส์จนถึงตีสาม ง่วงจนแทบลอย ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือแล้วเหลือบมองชื่อที่โทรเข้า
อาจารย์ที่ปรึกษา...
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ “อาจารย์ที่ปรึกษานี่เอง!”
เธอผุดลุกขึ้นทันที อาจารย์ที่ปรึกษาโทรมาหาเธอตอนนี้ทำไมกันนะ?
เธอกดรับสาย
“ไป่ลั่ว! ถึงเวลาเรียนแล้ว เธออยู่ไหน!”
เธอเผลอพูดออกไปอย่างรวดเร็วว่า “ฉันจ้างคนแทนเรียนแล้วค่ะ ให้เขาเข้าเรียนแทนฉัน”
พูดจบไป่ลั่วก็แทบตายคาที่ ทำไมเธอถึงสารภาพออกไปตรง ๆ แบบนั้นนะ?
“โธ่ อาจารย์ที่ปรึกษา ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เธอไอแรง ๆ สองสามครั้ง แล้วบีบเสียงให้แหบ “ฉัน...ฉันเป็นหวัด ไม่สบายจนไม่กล้าส่งข้อความไปขอลา เลยจ้างคนแทนเรียนค่ะ”
ปลายสายเงียบไปนาน “ดูเธอก็ไม่เหมือนคนเป็นหวัดนะ ยังจะเอาฉันเป็นเดิมพันอีกเหรอ?”
ไป่ลั่วขมวดคิ้ว อยากตายให้รู้แล้วรู้รอด
“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ เป็นคำติดปากที่แก้ยากไปหน่อย แต่อาจารย์วางใจได้เลยค่ะ ฉันจะปรับปรุง”
เธออยากขอบคุณตัวเองจริง ๆ ความง่วงหายวับไปหมดแล้ว
“ตอนบ่ายมาหาฉันที่ห้องทำงาน”
ไป่ลั่วพยักหน้าหงึก ๆ อย่างว่าง่าย
“ได้ค่ะ ได้ค่ะ อาจารย์ งั้นอาจารย์ทำงานต่อเถอะค่ะ”
พอวางสาย รอยยิ้มที่มุมปากก็หุบลงทันที เธอโยนโทรศัพท์ลงบนหมอน แล้วขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง
“ให้ตายสิ! คิดพลาดแล้ว คนที่ฉันรักที่สุดที่รับจ้างแทนเรียนอยู่ไหนกัน?”
รับเงินแล้วหนีไปเลยหรือไง?
อยู่เฉย ๆ กินเงินเดือน: 【โอ้โห เพื่อนสาว เธอทำร้ายจิตใจฉันนะ รับเงินแล้วหนีไปเลยเหรอ?】
อยู่เฉย ๆ กินเงินเดือน: 【ขาดเงินก็บอกฉันสิ ทำแบบนี้ใส่ฉันมันไม่จำเป็นเลยนะ ฉันยังจะมีชีวิตอยู่ได้ไหมเนี่ย?】
ห้าธาตุขาดเงิน: 【ขอโทษ ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องเรียนแล้ว โดนเรียกชื่อให้ลุกขึ้นตอบคำถาม สุดท้ายก็ถูกอาจารย์ของเธอจับได้คาหนังคาเขา ฉันก็อึดอัดเหมือนกัน...】
เธอส่งรูปในห้องเรียนมาให้หนึ่งรูป ฉีเจี้ยนยังยืนอยู่หน้าห้องบรรยาย
หลังจากนั้นยังส่งสติกเกอร์ยิ้มเจื่อน ๆ มาอีกอัน ดูน่าสงสารไม่น้อย
ไป่ลั่วถอนหายใจ “บ้าจริง ฉีเจี้ยนคนประหลาดคนนั้นอีกแล้ว ใช้เอไอทำการบ้านก็ยังมายุ่ง จ้างคนแทนเรียนก็ยังมายุ่ง นี่จงใจเล่นงานกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?”
เธอโอนเงินยี่สิบหยวนให้เพื่อนสาวคนนั้น ใส่หมายเหตุว่าเป็นค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจ
อีกฝ่ายกดรับทันที
ห้าธาตุขาดเงิน: 【ขอบคุณมาก คราวหน้าก็อย่าลืมเรียกใช้ฉันนะ】
ไป่ลั่วลุกจากเตียงแล้วสั่งอาหารเดลิเวอรี ขี้เกียจแม้แต่จะไปโรงอาหาร
ตอนบ่าย
ไป่ลั่วไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา เธอรวบรวมความกล้าอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักเข้าไป
ข้างในมีอาจารย์ที่ไม่รู้จักกับนักศึกษานั่งอยู่หลายคน เธอเอ่ยเสียงเบา “อาจารย์...”
ไป่ลั่วเดินไปตรงหน้าหรานสุ่ย แล้วยิ้มพร้อมพยักหน้า “อาจารย์คะ ฉันมาแล้วค่ะ”
หรานสุ่ยมองไป่ลั่วด้วยสีหน้าจนใจ มือถือปากกา เคาะปลายปากกากับโต๊ะ
“เล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น การจ้างคนเข้าเรียนแทนเป็นเรื่องร้ายแรงมากของมหาวิทยาลัยเรา อาจารย์กำลังเข้มงวดกับเรื่องนี้ เธอกล้าทำได้ยังไง?”
ใครจะรู้ว่าครั้งนี้จะซวยขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เธอจ้างคนแทนเรียนก็ไม่เคยถูกจับได้
แต่พอเป็นคาบของฉีเจี้ยนกลับโดนจับได้ทุกที
เธอเองก็หมดหนทาง
ไป่ลั่วเอามือถูไถกันอยู่ด้านหลัง ก้มหน้าพูดว่า “ฉัน...เป็นหวัดค่ะ ไม่กล้าขอลา ก็เลยหาคนมาแทนเรียน”
“เงยหน้าขึ้น ฉันดูน่ากลัวมากหรือไง?”
“ไม่น่ากลัวค่ะ ฉัน...” เธอพูดอึกอัก เพียงเหลือบมองอีกฝ่ายแวบเดียวก็รีบหลบตา ไม่กล้ามองตรง ๆ
เธอกลัวอาจารย์มาตั้งแต่เด็กแล้ว...
หรานสุ่ยจนปัญญาจริง ๆ “นี่เป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เธอต้องคิดถึงหน่วยกิตของตัวเองด้วย”
“เข้าใจแล้วค่ะ อาจารย์ที่ปรึกษา”
เธอโบกมือ
“ออกไปได้”
“ค่ะ”
ไป่ลั่วออกไป พลางปิดประตูให้ด้วย ขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่...
เธอพิงกำแพงพักอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ประตูบันไดด้านหน้าก็เปิดออก ทำเอาเธอตกใจจนยืดตัวตรง
คนที่เห็นตรงหน้าคือศาสตราจารย์ที่เธอเบื่อขี้หน้าเป็นที่สุด ฉีเจี้ยน
อายุยังน้อยก็ได้เป็นศาสตราจารย์แล้ว เธอนึกว่าจะไม่ค่อยเข้มงวด ที่ไหนได้กลับจุกจิกยิ่งกว่าศาสตราจารย์อาวุโสเสียอีก!
ว่างมากหรือไง!
ไป่ลั่วเห็นเขาแล้วก็ยิ้มเจื่อน ๆ เขาถือหนังสืออยู่ในมือและชะงักไปครู่หนึ่ง
“เธอ...ไป่ลั่ว วันนี้จะบันทึกว่าขาดเรียน จ้างคนแทนเรียนหักสิบคะแนน”
ไป่ลั่วก้มหน้า มือที่ไพล่อยู่ด้านหลังแทบจะขยี้กันจนเละ
แต่ภายนอกเธอก็ยังคงทำตัวหงอเหมือนเดิม
“ได้ค่ะ รับรองว่าจะไม่มีครั้งหน้า”
“การบ้านที่ให้ทำใหม่ส่งมะรืนนี้ ไม่อย่างนั้นจะได้ศูนย์คะแนน”
“ได้ค่ะ ได้ค่ะ ฉันจะส่งให้ตรงเวลา”
เขาทำท่าจะเดินจากไป ก่อนจะพูดเสริมว่า “เอามาให้ฉันด้วยตัวเอง”
“ค่ะ อาจารย์”
มองแผ่นหลังของเขาแล้ว ไป่ลั่วก็กัดฟันแน่น เตะลมใส่เขาไปหลายที
น่ารำคาญจริง ๆ
เธอเข้าบัญชีรอง ตั้งใจจะส่งข้อความหาคนที่คบหาผ่านออนไลน์ แล้วก็พบว่าเมื่อคืนเขาส่งข้อความมาหาเธอเป็นพรวน...
.: 【ที่รัก แค่เห็นขาของคุณฉันก็ตื่นเต้นแล้ว】
.: 【ที่รัก อยากเจอคุณจัง ถ้าได้เจอกัน ฉันจะเล่นกับคุณให้หนำใจเลย】
.: 【ที่รัก เล่นออนเนอร์ออฟคิงส์ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ ฉันพาคุณไต่แรงก์ได้】
หลังจากนั้นเป็นสติกเกอร์จุ๊บอีกเป็นพรวน
ปลายนิ้วของไป่ลั่วเลื่อนไปบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【เมื่อวานฉันนอนตั้งแต่หัวค่ำ ลูกพี่ลูกน้องผู้ชายมาเล่นออนเนอร์ออฟคิงส์ในบัญชีฉัน】
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【สามีจ๋า ฉันก็อยากเจอคุณเหมือนกัน อยากให้คุณเล่นงานฉันให้หนำใจ (♡▽♡)】
เธอจ้องข้อความในแชตแล้วอมยิ้มอย่างพอใจ