ไป่ลั่วยิ้มฝืน ๆ แล้วเดินเข้าไป วางการบ้านลงบนโต๊ะของเขา
“ศาสตราจารย์ฉี หนูมาส่งการบ้านค่ะ”
“อืม”
เขาหยิบการบ้านขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ หัวใจของไป่ลั่วแทบกระดอนออกมานอกอก มือทั้งสองข้างถูนิ้วไปมาไม่หยุด
ถ้าไม่ผ่าน คราวนี้เธอคงได้ตายจริง ๆ
“ศาสตราจารย์คะ ผ่านไหมคะ”
“อธิบายแนวคิดของเธอมาหน่อย”
หัวใจของไป่ลั่วหล่นวูบ เย็นวาบไปครึ่งตัว เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าพี่สาวที่กำลังขัดสนคนนั้นเขียนงานชิ้นนี้ขึ้นมายังไง
เธอแค่กวาดตาดูเนื้อหาข้างในคร่าว ๆ เองด้วยซ้ำ
ฉีเจี้ยนจ้องเธอเขม็ง “หืม? หรือว่าเธอไม่ได้ทำเอง เลยอธิบายแนวคิดไม่ได้?”
ไป่ลั่วรีบโบกมือ “หนูทำเองแน่นอนค่ะ แค่หนูเป็นคนขี้ลืมนิดหน่อย ลืมไปแล้วว่าทำยังไง ก็คือทำแบบนี้ แล้วก็ทำแบบนั้น สุดท้ายก็เขียนออกมาได้ค่ะ”
ฉีเจี้ยนถอดแว่นกรอบทองออกจากสันจมูก ก่อนยื่นการบ้านคืนให้เธอ ไม่มีท่าทีจะผ่อนปรนให้แม้แต่น้อย
“ไม่ใช่งานที่เธอเขียนเอง กลับไปทำใหม่ พรุ่งนี้เอามาส่งฉัน”
ไป่ลั่วเบิกตากว้าง กัดฟันแน่น แต่ก็ยังยื่นมือไปรับการบ้านกลับมา
“ทราบแล้วค่ะ”
พอออกมาจากห้อง ไป่ลั่วก็ยิ่งคิดยิ่งโมโห เมื่อกี้เธอน่าจะปาการบ้านใส่หน้าเขาไปเลย
แล้วตะโกนถามเสียงดังว่า: คุณมีสิทธิ์อะไรถึงบอกว่านี่ไม่ใช่งานที่ฉันทำเอง คุณมีหลักฐานไหม!
แต่สุดท้ายเธอกลับเดินออกมาอย่างขี้ขลาดเสียแล้ว!!!
ไป่ลั่วน้อยใจและอัดอั้น ดูท่าแล้วคงต้องทำเองจริง ๆ
ฉีเจี้ยนไอ้คนบ้า ไม่รู้หรือไงว่าเวลาของเธอมีค่าแค่ไหน?
ไป่ลั่วกลับถึงหอพักก็เริ่มเร่งทบทวนความรู้เรื่องภาษาจีนโบราณ แม้แต่ตัวอักษรในโทรศัพท์ก็ยังเปลี่ยนเป็นอักษรตัวเต็มทั้งหมด
ก็แค่การบ้านไม่ใช่เหรอ?
เธอแค่ขี้เกียจ ไม่ใช่เขียนไม่เป็น
ไป่ลั่วโยนโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ แล้วนั่งค้นข้อมูลในคอมพิวเตอร์ตลอดทั้งคืน ก่อนจะโต้รุ่งทำการบ้านจนเสร็จ
ตอนที่เธอเขียนมาถึงบทสรุป ข้างนอกก็สว่างแล้ว
ฟ้ามืดก็ไม่ยอมนอน ฟ้าสว่างแล้วยังฝืนทำต่ออีก...
ตอนนี้เธอรู้สึกแค่ว่าชีวิตช่างลำบาก ใกล้จะอดตายอยู่แล้ว
ไป่ลั่วรีบเขียนบทสรุปให้เสร็จ แล้วปีนขึ้นเตียงทันที ตอนนี้เธอลืมตาแทบไม่ขึ้นแล้ว
พอร่างแตะเตียง เธอก็หลับไปทันที
พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว โชคดีที่ตอนเช้าไม่มีเรียน เธอเลยได้นอนชดเชยเต็มที่
ไป่ลั่วกำลังเตรียมตัวไปส่งการบ้าน จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเมินแฟนที่คบหาผ่านออนไลน์มานานแล้ว...
จริงอย่างที่คิด พอเปิดดู ข้อความก็ถล่มเข้ามาเต็มหน้าจอ
.:【ที่รัก ฉันไม่ได้แค่อยากจูบจนเธอมึนไปหมด ยังอยากทำอย่างอื่นด้วย】
.:【ที่รัก?】
.:【หายไปไหนอีกแล้ว ไม่คุยกันแล้วเหรอ?】
.:【เธอเป็นแบบนี้ฉันเป็นห่วงนะ ที่รัก】
ข้างล่างยังมีสายวิดีโอคอลอีกสิบกว่าสาย ไป่ลั่วร้องลั่นในใจว่าคราวนี้แย่แน่
คนที่เพิ่งหลอกล่อมาได้อย่างยากลำบาก คงไม่หนีหายไปหรอกนะ
ไป่ลั่วกระแอมเบา ๆ ปรับเสียงให้ฟังดูเป็นผู้หญิงขึ้นอีกหน่อย
“ที่รัก ขอโทษจริง ๆ นะคะ ไป่ลั่วเป็นไข้ กินยาแล้วก็หลับไปเลยค่ะ”
เธอส่งข้อความเสียงไป ถือว่าเป็นการปลอบเขาหน่อยแล้วกัน
กระเป๋าเงินของเธอจะหนีหายไปไม่ได้เด็ดขาด
.:【ป่วยเหรอ? ไปโรงพยาบาลหรือยัง ตอนนี้อยู่ที่ไหน ฉันจะไปหา】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ไม่ต้องหรอกค่ะ เมื่อเช้าไป่ลั่วกลับบ้านแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ】
.:【ที่รัก ฉันสงสารเธอจัง】
.:【โอนเงิน 5200】
.:【เด็กดี ดูแลตัวเองด้วยนะ】
มุมปากไป่ลั่วยกขึ้น ไม่คิดเลยว่าแค่แกล้งป่วยส่ง ๆ ก็ได้เงินด้วย เธอกดรับเงินทันที
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ขอบคุณนะคะที่รัก รักนะ^~^)】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ไป่ลั่วกินยาแล้ว ง่วงนิดหน่อย อยากนอนค่ะ】
.:【ได้ ตื่นแล้วอย่าลืมส่งข้อความมาหาฉันนะ】
ปลาเค็มปล่อยพัง:【ค่ะ】
ไป่ลั่วฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ความทุกข์จากเมื่อคืนหายไปหมดแล้ว จากนั้นก็ไปส่งการบ้านที่ห้องทำงานของเขา
“ศาสตราจารย์ฉี”
ไม่มีใครขานรับ เธอจึงผลักประตูเดินเข้าไปเอง แล้วเห็นว่าเขาอยู่ในห้องทำงาน สีหน้าหม่นหมองเหมือนเจอเรื่องไม่ดีมา
อย่าบอกนะว่าเขาจะเอาอารมณ์มาลงกับเธอ
เธอไม่อยากทำใหม่แล้วจริง ๆ
ฉีเจี้ยนเก็บโทรศัพท์ ก่อนตำหนิเธอว่า “ไม่รู้จักเคาะประตูก่อนหรือไง?”
“หนูเคาะแล้วค่ะ เมื่อกี้ก็เรียกด้วย แต่คุณไม่ตอบ หนูก็เลยเข้ามาเอง”
เขาไม่พูดอะไร แต่สีหน้าก็ยังแย่มาก
ไป่ลั่วยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างระมัดระวัง แล้วยื่นการบ้านให้
“นี่เป็นการบ้านที่หนูเขียนเองค่ะ ไม่ได้ใช้เอไอ”
เขาแค่กวาดตามองคร่าว ๆ สองสามครั้ง
“ใช้ได้แล้ว ออกไปได้”
ในที่สุดไป่ลั่วก็ถอนหายใจโล่งอก การบ้านห่วย ๆ นี่ผ่านสักที
กลับไปต้องให้รางวัลตัวเองดี ๆ หน่อย
เธอสั่งไก่ทอด กุ้งเครย์ฟิช แล้วก็ชานมมาอย่างละชุด ไม่รู้ว่าจะอ้วนไหม แต่ที่แน่ ๆ คือกินอย่างสะใจ
หลังจากนั้นฉีเจี้ยนก็ไม่เคยหาเรื่องเธออีก ส่วนเธอก็ตั้งใจเข้าเรียน และคอยรีดเงินจากคนที่คบหาผ่านออนไลน์เป็นครั้งคราว
อีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงช่วงสอบปลายภาค ไป่ลั่วท่องตำราจนแทบกระอักเลือดทุกวัน สุดท้ายก็ฝ่าช่วงสอบปลายภาคอันแสนยากลำบากมาได้
เธอใช้เวลาแค่สี่วันทบทวนสี่วิชา พูดให้ถูกคือเรียนเนื้อหาใหม่ทั้งหมด
วิชาอื่นเธอมั่นใจว่าน่าจะสอบผ่าน แต่สำหรับภาษาจีนโบราณ เธอรู้สึกจริง ๆ ว่าต้องตกแน่
ไป่ลั่วไม่ได้คิดอะไรมาก ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามดวง...
วันออกจากมหาวิทยาลัย
ไป่ลั่วยืนลากกระเป๋าเดินทางรออยู่ที่ทางเข้า โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น
เป็นสายจากพี่ชายของเธอ ไป่อวี่
“ฮัลโหล พี่คะ?”
“ลั่วลั่ว ตอนนี้อยู่ไหน พี่อยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัย แต่ไม่เห็นเธอเลย”
ไป่ลั่วมองซ้ายมองขวา “หนูก็ไม่เห็นพี่ค่ะ หนูอยู่ตรงตัวอักษร ‘หยุน’ ข้างล่างมหาวิทยาลัยหยุนจิงค่ะ”
“ตรงตัวอักษร ‘หยุน’ น่ะเหรอ... พี่เห็นเธอแล้ว รออยู่นั่นนะ”
“ได้ค่ะ”
ไป่ลั่วยืนรอสักครู่ รถคันเล็กสีขาวก็แล่นมาจอดตรงหน้าเธออย่างนุ่มนวล
ประตูรถเปิดออก ไป่อวี่เดินลงมา
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงลำลองสีดำ แล้วเดินมาหาไป่ลั่ว
“ลั่วลั่ว”
ไป่ลั่ววางมือเล็ก ๆ ไว้บนกระเป๋าเป้ ก่อนจะร้องเรียก “พี่คะ พี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ไป่อวี่ยกกระเป๋าเดินทางของเธอขึ้นรถ “เพิ่งกลับมาเมื่อวาน วันนี้ก็เลยมารับเธอเลย”
ไป่ลั่วยิ้ม
“ขึ้นรถ”
“ค่ะ”
ไป่ลั่วนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ ส่วนไป่อวี่จับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว ด้านหน้ารถติดนิดหน่อย
เขาถามว่า “อยู่ที่มหาวิทยาลัยสบายดีไหม?”
“สบายดีค่ะ”
“ก็ดีแล้ว ตั้งแต่เด็กเธอก็เป็นเด็กดีขนาดนี้ พี่ยังกลัวว่าเธอจะโดนรังแกที่มหาวิทยาลัย”
ไป่ลั่วเม้มปาก “อืม ไม่หรอกค่ะ คนที่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้ก็มีมารยาทกันทั้งนั้น”
“งั้นก็เพราะเธอไร้เดียงสาเกินไปต่างหาก ในมหาวิทยาลัยวุ่นวายกว่าอีก”
“ตอนนี้หนูยังไม่เจอค่ะ”
“ก็ดีแล้ว ขอให้เธอใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างสงบสุขก็พอ”
“อืม ๆ”
ไป่ลั่วงีบบนรถไปพักหนึ่ง พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่ารถจอดอยู่หน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
ความง่วงของเธอหายเป็นปลิดทิ้งทันที
“พี่คะ นี่เราจะไปไหนกัน?”
“พี่เพิ่งกลับมา เลยจะไปเจอเพื่อนสักหน่อย” ไป่อวี่ปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วหันมามองเธอ “ลั่วลั่ว ลงรถเถอะ”
ไป่ลั่วไม่ยอมลงจากรถ มือกำเข็มขัดนิรภัยแน่น เธอไม่ชอบสถานที่ที่มีคนเยอะ...
“พี่คะ หนูต้องไปด้วยเหรอ?”
“ไปด้วยกันสิ พี่จะแนะนำเธอให้พวกเขารู้จักด้วย”
ไป่อวี่จ้องเธอ ไป่ลั่วจนปัญญาจริง ๆ จึงได้แต่ลงจากรถไปพร้อมกับเขา
เธอยังสะพายกระเป๋าเป้อยู่ ผมรวบเป็นหางม้าต่ำ ดูเป็นผู้หญิงดีงามไปทั้งตัว
เธอกวาดตามองรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาที่นี่