ภาพที่ทั้งสองคนหยอกล้อกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ตกอยู่ในสายตาของไป่ลั่ว เธอยืนอยู่ข้างราวระเบียงชั้นบนสุด สายตาจับจ้องทั้งคู่โดยอัตโนมัติ
เธอดื่มชานมพลางทำหน้าเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก
เมิ่งชื่อเอาแขนพาดบ่าเธอแล้วถามว่า “ไป่ลั่ว พนันกันไหม”
“พนันอะไรล่ะ”
“พนันว่าพวกเขาสองคนจะได้คบกันไหม”
ไป่ลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม...ดูจากที่ซ่งจือสวี่ตามจีบอย่างหนักขนาดนี้ ฉันว่าพวกเขาน่าจะได้คบกันนะ”
เธอดีดนิ้วดังเป๊าะ “ได้ งั้นฉันพนันว่าพวกเขาจะไม่ได้คบกัน แล้วก็ศาสตราจารย์ฉีน่าจะเป็นผู้ชายดีที่รักเดียวใจเดียว ถ้าเอาไปลงติ๊กต็อกก็คงจัดอยู่ในหมวดผู้ชายสายเคร่งขรึม”
“รักเดียวใจเดียว? ผู้ชายดี? สายเคร่งขรึม?”
ในสายตาคนอื่น ฉีเจี้ยนอาจเป็นแบบนั้น แต่ในสายตาเธอ เขามีแต่ความปากร้ายใจรัก แถมยังมีความวิปริตนิด ๆ อีกด้วย!
เธอส่งเสียงอืมแล้วถามว่า “เธอไม่คิดเหรอว่าศาสตราจารย์ฉีเป็นคนประเภทถอดเสื้อแล้วมีเนื้อ”
ไป่ลั่วนึกถึงภาพในวิดีโอครั้งนั้น หุ่นเขาดีจริง ๆ เป็นประเภทที่เธออยากลองจับดู
“ถอดเสื้อแล้วมีเนื้อจริง ๆ...”
“ใช่ไหมล่ะ ผู้หญิงตั้งเท่าไหร่ที่ชอบผู้ชายแบบนี้” เมิ่งชื่อเลิกคิ้วส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้เธอ
ไป่ลั่วกระแอมเบา ๆ หลายครั้ง “ช่างเถอะ ไม่พูดถึงเขาแล้ว แต่ฉันรับพนันนี้ ถ้าแพ้จะเลี้ยงชานมเธอ”
เธอหัวเราะเบา ๆ “ฉันดูคนแม่นจะตาย ฉีเจี้ยนต้องรักเดียวใจเดียวแน่ ไม่มีทางผิด”
ถ้าเขารักเดียวใจเดียวจริง ๆ ไป่ลั่วก็จบเห่แน่...หวังว่าเขาจะเจ้าชู้สักหน่อย เธอจะได้ไม่รู้สึกผิด