มุมปากของไป่ลั่วค่อย ๆ ยกขึ้น แบบนี้เหมาะกับเธอจริง ๆ ด้วย เธอชอบฟัง
เพราะเธอมันโรคจิต…
เธอหัวเราะเบา ๆ “ดีออก พวกเธอพูดกันได้โดยไม่อาย เธอก็ฟังไปตรง ๆ ถือโอกาสขอคำแนะนำจากคุณน้าด้วยสิ”
เมิ่งชื่อไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด เธอไร้เดียงสาเรื่องเซ็กซ์ เอาแต่คิดจะหาเงินอย่างเดียว
เธอทำหน้าลำบากใจ “นี่…นี่จะไปขอคำแนะนำยังไงล่ะ ฉันไม่มีแฟน แล้วก็ไม่เคยมีประสบการณ์ด้วย”
ไป่ลั่วเม้มปาก “อืม…เตรียมตัวไว้สำหรับอนาคตไง ยังไงก็น่าจะมีประโยชน์บ้างแหละ”
เมิ่งชื่อส่ายหน้า “ไม่เอา ไม่เอา ฉันไม่ได้คิดจะทำเรื่องแบบนั้นสักหน่อย รับไม่ไหวหรอก”
“ก็ได้ ไม่เป็นไร ตอนนี้เธอก็ผ่านช่วงนั้นมาแล้วนี่” ถ้าไป่ลั่วอยู่ตรงนั้น เธอคงคุยกับคุณน้าจนติดลมแน่ ๆ
ทั้งสองคุยกันอยู่พักหนึ่ง พนักงานก็ยกอาหารที่สั่งมาเสิร์ฟ เป็นสเต๊กกับสปาเกตตี
เมิ่งชื่อถามเธอ “ไป่ลั่ว เธอจะไปมหาวิทยาลัยเมื่อไหร่เหรอ”
“พรุ่งนี้”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ฉันสอบตก เลยคิดว่าจะกลับไปตั้งใจเรียนสักหน่อย”
เธอถอนหายใจ “เธอนี่ซวยจริง ๆ ศาสตราจารย์ฉีเป็นคนพูดจริงทำจริง คะแนนเก็บเขาไม่ให้สูง ๆ หรอก เว้นแต่จะเก่งมากจริง ๆ”
“ดีใจจริง ๆ ที่เขาไม่ใช่อาจารย์ฉัน ตอนแรกฉันยังคิดอยู่เลยว่าถ้าคนหล่อขนาดนี้มาเป็นอาจารย์ฉันก็คงดี แต่ตอนนี้คิดอีกที ไม่เอาดีกว่า”
ไป่ลั่วหมดคำจะพูดจริง ๆ เธอดันโชคร้ายแบบนี้เอง “ตอนนี้ยังเปลี่ยนกลุ่มเรียนทันไหม”
“เทอมหน้าก็ขึ้นปีสามแล้ว จะเปลี่ยนได้ยังไงล่ะ”