เจียงซวี่ทำหน้างุนงง “พี่ชาย นี่หมายความว่ายังไง พี่ก็อยากเล่นด้วยเหรอ”
“ไม่เล่น”
เขานั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ เจียงซวี่เลยไม่ได้ไปยุ่งด้วย แต่ก็ยังลดเสียงลง
“พี่สาว พี่ชายผมนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ ผมขอเบาเสียงหน่อยนะ เดี๋ยวเขาไล่ผมออกไป”
“เอ๊ะ น่าสงสารขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ใช่ครับ ผมมันก็แค่คนน่าสงสารที่ชีวิตลำบาก แถมยังไม่มีใครเอา”
ฉีเจี้ยนเหลือบมองเขา เจียงซวี่ก็เลิกแสดงทันที
“แต่เขาก็ดีกับผมมากนะ ให้เงินผมใช้ ใจกว้างสุด ๆ!”
ไป่ลั่วหัวเราะเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้น พี่ชายเธอก็ดีกับเธอมากแล้วนะ”
“จริงด้วย เขาดูแลผมดีมาก พี่สาว ขอให้ต่อไปมีคนให้พี่ใช้เงินบ้างนะครับ”
“อืม...”
ฉีเจี้ยนปิดหนังสือ ฟังเจียงซวี่คุยกับไป่ลั่วจนอ่านต่อไม่รู้เรื่องเลย
พอเล่นเกมนี้จบ ไป่ลั่วก็ไม่เล่นกับเขาต่อแล้ว บอกว่าจะไปนอน
“หมู่ยวี่ เดี๋ยวพี่เพิ่มเธอในแอปแชทจีน แล้วโอนเงินให้นะ”
“ได้เลยครับพี่สาว”
ไป่ลั่วโอนเงินให้เขา 99 หยวน เจียงซวี่กดรับอย่างมีความสุข แต่พอหันไปก็เห็นสีหน้าของฉีเจี้ยนยิ่งดูผิดปกติ
เขาใช้หลังมือแตะหน้าผากอีกฝ่าย “พี่ชาย เป็นอะไรไป อารมณ์ไม่ดีหรือไม่สบายเหรอ”
“เธอชื่อไป่ลั่ว”
เจียงซวี่ร้องอ๋อ “ไป่ลั่วอะไร นี่พี่สาวนายทุนของผมนะ”
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ตบต้นขาตัวเองเสียงดัง “ไป่ลั่ว! ให้ตายสิ! ก็คือคนโกงคนนั้นเหรอ”
เขายื่นโทรศัพท์ให้ฉีเจี้ยนดู “ใช่ไอดีนี้หรือเปล่า ลองดูหน่อยสิ”