ไป่ลั่วตะโกนขึ้นไปชั้นบน “พี่ กินข้าวได้แล้ว”
ไม่นานไป่อวี่ก็เดินลงมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก ผมเผ้ายุ่งเหยิง แม้แต่เห็นอาหารบนโต๊ะก็ยังไม่รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเลยสักนิด
ไป่ลั่วดันเขาไปที่โต๊ะ “มีแต่ของที่พี่ชอบทั้งนั้น กินเยอะ ๆ หน่อยสิ”
เขาขานรับเสียงเบา ก้มหน้าก้มตากินเงียบ ๆ ตลอดมื้อไม่พูดอะไรสักคำ
เซี่ยหมานหนิงพยายามจะเอ่ยปากอยู่หลายครั้ง แต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไปทุกที
ไป่อวี่กินไปนิดหน่อยก็ขึ้นห้อง ไป่ลั่วมองตามแผ่นหลังเขา พลางรู้สึกเศร้าใจอยู่ลึก ๆ
เธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน เมื่อก่อนออกจะร่าเริง แถมยังน่าหมั่นไส้ด้วยซ้ำ
จะเรียกฉีเจี้ยนมาปลอบดีไหมนะ
เธอส่ายหน้า ช่างเถอะ เรื่องแบบนี้เขาต้องทำใจด้วยตัวเอง ปลอบมากไปบางทีอาจยิ่งทำให้เขาเสียใจหนักกว่าเดิม
เธอหันไปมองเซี่ยหมานหนิง “แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ พี่ต้องผ่านมันไปได้แน่ ให้เวลาเขาหน่อยเถอะค่ะ”
“จ้ะ...”
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
ไป่อวี่เอาแต่ขลุกอยู่ในห้อง หิวแล้วถึงจะลงมา ไป่ลั่วเห็นว่าเขาดูซอมซ่อมากแล้ว...
ผมก็ไม่จัดทรง เคราก็ไม่โกน แถมยังใส่เสื้อกล้ามสีขาวตัวเดิมอยู่ตลอด
เธอทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเข้าไปในห้องของเขา ตั้งใจจะพูดคุยกับเขาให้รู้เรื่องสักครั้ง
“พี่ จะปล่อยตัวเองแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ ตั้งสติหน่อยสิ พรุ่งนี้หนูก็ต้องไปทำงานแล้ว อย่าทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย”
อายุสามสิบแล้ว จะระบายอารมณ์อยู่สักพักก็ได้ แต่จะปล่อยตัวเองหมดสภาพไปตลอดไม่ได้