ฉีเจี้ยนวิดีโอคอลหาเธอทันที ไป่ลั่วจงใจรออยู่สองสามวินาทีค่อยกดรับ
ต้องวางมาดไว้ อย่าทำเหมือนตัวเองรอแทบไม่ไหว
ทางฝั่งเธอปิดไฟอยู่ บนหน้าจอจึงมองไม่เห็นภาพอะไรเลย
ตรงกันข้าม ฉีเจี้ยนจงใจเปิดโคมไฟหัวเตียงไว้ แสงสีเหลืองนวลส่องลงบนใบหน้าของเขาพอดี
เขาพิงอยู่บนเตียง เผยใบหน้าเย็นชาคมเข้มออกมา ดวงตาอ่อนโยนจ้องหน้าจอ ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ใครทำให้คุณไม่สบายใจ?”
“ก็คุณนั่นแหละ!” ไป่ลั่วแค่นเสียงฮึในลำคอ น้ำเสียงฟังดูออดอ้อนอยู่บ้าง แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ตัว
“ผมทำอะไรผิดหรือ?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำไพเราะ แฝงความเย้ายวนอยู่หลายส่วน
ไป่ลั่วนอนตะแคง จ้องหน้าจอเขม็ง ใบหน้านี้มองมุมไหนก็ไร้จุดบกพร่องจริง ๆ
“ไม่ว่าใครผิด ก็เป็นความผิดของคุณทั้งนั้น มีปัญหาไหม?”
“ไม่มี ในเมื่อผมผิดแล้ว ก็รบกวน...ช่วยลงโทษผมหน่อยสิ”
มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไป่ลั่วกัดนิ้วตัวเอง พลันเข้าใจความหมายที่เขาพูดทันที
เธอขู่ว่า “เชื่อไหมว่าฉันจะบล็อกคุณเดี๋ยวนี้ เลิกกัน แล้วหนีไปไกล ๆ ไม่ให้คุณตามหาฉันเจออีกตลอดไป”
“ผมไม่ชอบล้อเล่นแบบนี้” เขาพลันจริงจังขึ้นมา “ถ้าหาคุณไม่เจอ ผมคงทนไม่ไหว”
ไป่ลั่ว: ……
“ไหนบอกว่าฉันหนีไปไหน คุณก็ตามหาฉันเจอหมดไง ที่แท้ก็แค่ขู่ฉันเล่นนี่เอง”
ตอนแรกเธอไม่เชื่อ แต่เพราะเขาตามหาเธอเจออย่างแม่นยำทุกครั้ง เธอถึงได้เชื่อ
“ผมแค่อาศัยเบาะแสบางอย่างเดาว่าคุณอยู่ที่ไหน”