เมื่อไป่ลั่วได้สติ เธอก็โยนโทรศัพท์ลงบนเตียงทันที
บ้าจริง!
“จีบก็ส่วนจีบ เล่นก็ส่วนเล่น แหย่ก็ส่วนแหย่”
“แต่งงานเหรอ? เป็นไปไม่ได้!”
เธอรู้สึกว่าตัวเองยังเด็กอยู่ แต่ฉีเจี้ยน...อายุก็สามสิบกว่าแล้ว ถึงเวลาที่ควรแต่งงานจริง ๆ
แต่คนที่เขาจะแต่งด้วยต้องไม่ใช่เธอแน่ เธอไม่มีความคิดจะแต่งงานแม้แต่น้อย
โธ่เอ๊ย แบบนี้แย่แน่แล้ว
ต่อจากนี้เขาคงไม่พูดเรื่องแต่งงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอกนะ...
หนีไปดีกว่า ถ้ายังพัวพันกันไม่เลิก เธอคงถลำลึกลงไปเรื่อย ๆ
โทรศัพท์ดังหลายครั้ง ต้องเป็นสายกับข้อความจากฉีเจี้ยนแน่ ๆ เธอเลือกที่จะไม่สนใจ
ล้มตัวลงนอนทันที
นอนไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่หลับ เธออดใจไม่ไหว อยากเปิดดูว่าเขาส่งข้อความอะไรมา
มีทั้งสายโทรเข้าหลายสาย และข้อความอีกหลายข้อความ
【ที่รัก รับแหวนไปแล้วไม่ใช่เหรอ?】
【เร็วเกินไปเหรอ? หรือว่าเธอไม่เคยคิดจะแต่งงานกับฉันเลย?】
【ไม่ต้องรีบ ฉันให้เวลาเธอ รอคำตอบจากเธออยู่ แต่ห้ามคิดหนีนะ】
【ไม่อย่างนั้นฉันจะอยู่เล่นกับเธอเจ็ดวันเจ็ดคืนเหมือนคราวก่อน】
......
ไป่ลั่วหมดคำจะพูดจริง ๆ เขาคาดเดาได้กระทั่งว่าเธอจะคาดเดาอะไร พอเธอเตรียมหนี เขาก็เริ่มขู่เสียแล้ว
ภาพเหตุการณ์เจ็ดวันเจ็ดคืนคราวก่อนยังแจ่มชัดในความทรงจำ เธอไม่ไหวจริง ๆ แค่คืนเดียวก็แทบทนไม่ไหวแล้ว
ผู้ชายปากร้ายใจรัก แถมยังแรงเหลือเกิน
เธอถอนหายใจ จ้องข้อความที่เขาส่งมาเขม็ง
จะทำยังไงดีล่ะ หนีก็ไม่ได้ หลบก็ไม่พ้น งั้นก็ถ่วงเวลาไปก่อนแล้วกัน