ฉีเจี้ยนยกมือเช็ดคราบน้ำมันตรงมุมปากเธอ “งั้นทำไมถึงโกหก? เพราะฉันเหรอ?”
“อือ นึกถึงตอนที่ป้อนเกี๊ยวให้คุณครั้งก่อนน่ะ”
เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ป้อนฉันอีกครั้ง จะได้จำได้ชัดขึ้นใช่ไหม?”
ไป่ลั่วพูดไม่ออกอยู่บ้าง เธอหยิบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากเขา “อาจจะนะ แต่ถ้าคุณปล่อยฉันไป ฉันจะจำได้ชัดยิ่งกว่า”
“ที่รัก เราตกลงกันไว้เจ็ดวัน ขาดไปวันเดียวก็ไม่ได้”
ไป่ลั่วออดอ้อนเขา “คุณปล่อยฉันสักครั้งไม่ได้เหรอ ฉันแค่พูดเอามันบนอินเทอร์เน็ตเอง”
“ไม่ได้ เธอโกหกฉันไปสองครั้งแล้ว ตอนนี้คิดจะหนี เธอว่าหนีได้หรือไง? ฉันเก็บประวัติแชตไว้หมดแล้ว อยากดูไหม?”
“ไม่อยาก!”
ถ้าต้องมาอ่านข้อความพวกนั้นต่อหน้าเขา เธอคงอยากขุดหลุมมุดหนีตรงนั้นเลย อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
หลังจากนั้นไป่ลั่วก็กินต่อไปตามลำพัง เธอกินช้ามาก ถ้าเดาไม่ผิด พอกินเสร็จคงต้องทำกันอีก
เขายังซื้อถุงยางกลับมาด้วย...
ไป่ลั่วหมดหนทางจริง ๆ แล้ว
ฉีเจี้ยนใช้นิ้วเล่นกับเส้นผมของเธอ “ที่รัก กินเสร็จหรือยัง ยังหิวไหม?”
“หิว! หิวมาก! ฉันกินจุ แถมยังกินช้าอีก คุณคงต้องรอฉันนานหน่อยนะ” พูดจบไป่ลั่วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทำได้แค่ยื้อเวลาไปก่อน
ผู้ชายปากร้ายใจรักคนนี้!
ไป่ลั่วสาบานว่าต่อไปถ้ายังไปยั่วผู้ชายปากร้ายใจรักอีก เธอจะไม่ใช่ไป่ลั่วแล้ว!
ฉีเจี้ยนขานรับเบา ๆ “ไม่เป็นไร ฉันไม่รีบ เรายังมีเวลาอีกหกวัน ค่อย ๆ เล่นกับเธอได้”
“นี่คุณกำลังอยู่เป็นเพื่อนฉัน หรือแกล้งฉันกันแน่?”