ฉีเจี้ยนชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ได้ใส่ รีบไปหน่อย”
ไป่ลั่วพูดอึกอัก “งะ...งั้นใส่สักอันเถอะ จะได้ปลอดภัยขึ้น”
ถ้าเกิดท้องขึ้นมา เธอจะอธิบายยังไง...
ฉีเจี้ยนลุกขึ้นไปหยิบถุงยางอนามัยจากตู้มาหนึ่งกล่อง ไป่ลั่วอ้าปากค้าง “ไม่เยอะไปหน่อยเหรอ ใช้ไม่หมดหรอกมั้ง”
“เจ็ดวัน ยังไม่พอเลย”
ไป่ลั่วถูกเขาทำเอาตกใจจริง ๆ “แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง ต้องค่อยเป็นค่อยไป พรุ่งนี้ปล่อยฉันกลับเถอะ”
“อ้อ จริงสิ พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปทำงานด้วย”
ฉีเจี้ยนคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ แล้วค่อย ๆ ฉีกซองอย่างไม่รีบร้อน “ทำงานเหรอ แต่เธอลาออกไปแล้วไม่ใช่หรือไง”
“คุณรู้ได้ยังไง”
“อย่าลืมสิ เซียจิ้นเป็นเพื่อนฉัน จะสืบเรื่องของเธอก็ไม่ยาก”
“ถึงฉันจะไม่ได้ทำงาน ฉันก็อยู่ที่นี่ตั้งเจ็ดวันไม่ได้หรอก แล้วถ้าพี่ชายมาหาฉันจะทำยังไง”
“ฉันจัดการให้เอง” ฉีเจี้ยนสวมถุงยางแล้วจับข้อเท้าเธอดึงเข้ามา “ตอนนี้พอใจหรือยัง”
ไป่ลั่วพยักหน้า “เอาเถอะ ฉันเป็นคนจุดไฟเอง ก็ต้องรับผิดชอบเอง”
ฉีเจี้ยนกดเธอลงใต้ร่าง ริมฝีปากไล้จูบไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเธอ
“งั้นเรามาต่อกัน ฉันรอเธอมานานแล้ว”
ทั้งที่จับเธอมาลงโทษได้ตั้งแต่เรียนจบแล้ว แต่เขาก็ยังอดทนรอจนถึงตอนนี้
มือทั้งสองข้างของไป่ลั่วถูกเขาจับรวบไว้เหนือศีรษะ เธอกลืนน้ำลายแล้วถามว่า “คุณ...รู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน”