ไป่ลั่วทำได้เพียงส่งเสียงครางอู้อี้ เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดเลยแม้แต่น้อย ปลายลิ้นของทั้งคู่พันเกี่ยวกัน เธอจึงทำได้แค่จำใจตอบสนองตามเขาไป
เธอถูกเขาควบคุมไว้ทั้งหมด
คนที่เป็นฝ่ายควบคุมคือเขาต่างหาก!
ก็ถือว่าโชคชะตาหมุนเวียนมาถึงคราวของเขาบ้าง ก่อนหน้านี้เธอเป็นฝ่ายเล่นงานเขา ตอนนี้เขากลับเล่นงานเธอจนแทบหมดแรง
ไป่ลั่วฉวยจังหวะหายใจหอบ รีบพูดว่า “ศาสตราจารย์ฉี...ศาสตราจารย์ฉี ฉันผิดแล้ว ฉันเล่นไม่เป็น”
เธอเป็นแค่พวกดีแต่พูดเท่านั้น
ใครจะคิดว่าระบบจับคู่เธอกับคนที่ลงมือทำจริงล้วน ๆ
ฉีเจี้ยนลุกขึ้น บีบคางเธอไว้ ทั่วทั้งร่างแผ่แรงดึงดูดชวนใจเต้นอย่างเต็มเปี่ยม
“หืม? ไหนลองบอกสิ ที่รักทำผิดตรงไหน?” เขายกยิ้มร้าย “ถ้าตอบผิด มีบทลงโทษนะ”
ไป่ลั่วสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วถามกลับว่า “ศาสตราจารย์ฉีคิดว่าฉันผิดตรงไหนคะ?”
“แน่ใจนะ...ว่าจะถามฉัน?”
เธอยอมแพ้ทันที “ช่างเถอะ ๆ ฉันคิดเองก็ได้”
แค่มองตาเขาก็รู้แล้วว่าบทลงโทษนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่...
“ให้เวลาสามวินาที”
“สามวินาที!” ไป่ลั่วอ้าปากค้าง โกรธเขาจนแทบเป็นบ้า เธอทำท่าปล่อยเลยตามเลย “จะรีบไปเกิดใหม่หรือไง? ทำไมรีบขนาดนั้น?”
“อืม...” เขาจับมือทั้งสองข้างของเธอไว้ แล้วตรึงไว้ด้านหลัง “ถ้าไม่รีบ งั้นก็ทำต่อแล้วกัน”
ไป่ลั่วรีบห้ามเขา พูดรัวเร็วว่า “หยุด ๆ ๆ ฉันผิดแล้วก็ได้ ผิดที่ไปหาเรื่องคุณ ผิดที่ยั่วให้คุณมีอารมณ์ แล้วยังหลอกเอาเงินเอาตัวไปก่อนจะหนีอีก”
สีหน้าของฉีเจี้ยนหม่นลงอีกหลายส่วน ดุดันยิ่งกว่าเมื่อครู่