ไป่อวี่โบกมือ “ไม่เหมือนกันนะ ผมเป็นคนบอกให้อาเจี้ยนดูแลเธอเอง”
“เอ่อ… งั้นฉันคงไม่เคยสังเกตจริง ๆ” ไป่ลั่วหลบสายตาไปมา “อาจเป็นเพราะฉันไม่ได้เรียนห้องเดียวกับศาสตราจารย์ฉีก็ได้ ยังไงศาสตราจารย์ฉีก็สอนตั้งหลายห้อง”
เขาถอนหายใจ แล้วหันไปมองฉีเจี้ยน “ในเมื่อเป็นแบบนี้ เมื่อไหร่จะพาแฟนมาให้พวกเราดูล่ะ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าสาวขุดทองคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง”
เดิมทีไป่ลั่วตั้งใจจะดื่มน้ำสักอึกเพื่อสงบอารมณ์ พอได้ยินประโยคนี้ก็พ่นน้ำออกมาทันที แถมยังสำลักอีกด้วย
เธอไอโขลก ๆ เสียงดังหลายครั้ง สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
ไป่อวี่เอ๊ย ขอร้องล่ะ หุบปากทีเถอะ
ไป่อวี่หัวเราะ “ลั่วลั่ว เธอตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น? เธอก็อยากรู้เหมือนกันเหรอ?”
เธอพยักหน้าอย่างจนปัญญา “ก็อยากรู้จริง ๆ ว่าศาสตราจารย์ฉีชอบผู้หญิงแบบไหน”
เธอจนปัญญากับไป่อวี่จริง ๆ
ไป่อวี่ตบแขนฉีเจี้ยนเบา ๆ “อาเจี้ยน เมื่อไหร่จะพาแฟนมาให้พวกเราดูล่ะ เวินสายอานต้องอยากรู้ยิ่งกว่าผมแน่”
ฉีเจี้ยนมองไป่ลั่วแล้วพูดเสียงเรียบ “เธอ… ยังไม่อยากให้ผมเปิดเผย”
“ทำไมล่ะ กลัวคนอื่นรู้ว่านายอายุมาก พาออกมาแล้วไม่กล้าแนะนำให้ใครรู้จักหรือไง?” ไป่อวี่ถามต่อด้วยความสงสัย
“ตรงกันข้าม เธอบอกว่าผมดีเกินไป จนพาออกไปไหนก็ไม่กล้า” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ทั้งที่นี่เป็นคำพูดของไป่ลั่วเองแท้ ๆ
ไป่อวี่หลุดหัวเราะ “อาเจี้ยน นายหวังแต่ความรักจนหน้ามืดแล้ว นี่เขาปฏิเสธนายชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?”
“ทั้งหุ่นดี หน้าตาดี แล้วยังรวยขนาดนี้ มีตรงไหนที่พาออกไปแล้วขายหน้า? ใช่ไหมลั่วลั่ว”