ชายคนนั้นก้มหน้าต่ำ พยายามเข็นมอเตอร์ไซค์หนีไป แต่ก็ทำไม่ได้…
สีหน้าเขาอึดอัดจนแดงก่ำ ไป่ลั่วกลั้นหัวเราะไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา เขาทั้งโง่ทั้งทึ่ม แต่ก็แค้นฝังใจไม่เบา
ไม่นานตำรวจก็มาถึง พวกเขาดึงภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณใกล้เคียงมาตรวจสอบ พอยืนยันได้ว่าเขาตั้งใจจะเรียกค่าเสียหายทั้งที่ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุ จึงพาตัวเขาไป
ปล่อยให้เขาเข้าไปนอนในห้องขังอีกสักพักก็แล้วกัน
ฉีเจี้ยนก้มมองไป่ลั่ว พอเห็นเธอกำลังหัวเราะ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเธอ
“ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ”
“อืม…แค่รู้สึกว่ามันตลกดี” ไป่ลั่วเอามือไพล่หลัง ถอยไปหนึ่งก้าว “เมื่อกี้ขอบคุณนะ เกือบจะเป็นฉันที่ต้องนอนอยู่ตรงนั้นแล้ว”
“ขอบคุณฉัน แต่ยืนห่างขนาดนี้เนี่ยนะ”
ไป่อวี่เบิกตากว้าง จับตาดูท่าทีของทั้งคู่ ทนไม่ไหวจนต้องแทรกเข้าไปยืนคั่นกลาง
“บ้าเอ๊ย พวกนายสองคนแอบทำอะไรกันลับหลังฉันหรือเปล่า ทำไมฉันรู้สึกว่ามันแปลก ๆ!”
ไป่ลั่วเม้มปากแน่น ใช้ปลายนิ้วจิ้มหลังเขาเบา ๆ “พี่ชาย พี่คิดมากไปหรือเปล่า ฉันแค่อยากขอบคุณศาสตราจารย์ฉีเฉย ๆ”
“จริงเหรอ”
“แน่นอนสิ ศาสตราจารย์ฉีมีแฟนแล้ว ฉันมองเขาเป็นอาจารย์มาตลอด”
ไป่อวี่หันกลับมาจ้องเธออยู่พักหนึ่ง แล้วก็คิดว่าเธอคงไม่ทำตัวเป็นมือที่สามหรอก เรื่องแบบนั้นมีแต่เวินสายอานเท่านั้นแหละที่ทำได้
เขาถอนหายใจ “ก็ได้ บางทีฉันอาจคิดมากไปเอง อาเจี้ยน นายมองลั่วลั่วเป็นน้องสาวใช่ไหม”
ฉีเจี้ยนเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ตอบ และดูท่าก็ไม่ได้คิดจะตอบด้วย