ไป่อวี่ไม่ค่อยเชื่อ ชี้เข้าไปข้างใน “ห้องดีขนาดนี้ พนักงานต้อนรับคนหนึ่งจะมีได้ยังไง ยังไงฉันก็ไม่เชื่อ”
ไป่ลั่ว: …
แก้ตัวไม่ได้แล้ว ก็พูดความจริงได้อย่างเดียว
เธอถอนหายใจ “พี่คะ เข้ามาก่อนเถอะค่ะ หนูจะอธิบายให้ฟัง”
ไป่อวี่เดินเข้าไป สังเกตเห็นว่ามีคนอยู่ในห้องน้ำ สังหรณ์ใจไม่ดีก็ผุดขึ้นมา
“ลั่วลั่ว แกคงไม่ได้เอาเงินไปเกาะคนรวยหรอกนะ”
“ไม่ใช่นะ! พี่เห็นหนูเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ”
“ไม่เหมือนหรอก ในสายตาพี่ แกเป็นเด็กดีมาตลอด ไม่มีทางทำแบบนั้น” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่โฮมสเตย์นี่… แกเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน”
ไป่ลั่วชี้ไปทางห้องน้ำ “หนูขออธิบายเรื่องนี้ก่อนนะคะ คนที่อยู่ข้างในคือศาสตราจารย์ฉี เสื้อเชิ้ตเขาเปื้อน ก็เลยมาเปลี่ยนแล้วซักที่ห้องหนู ไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิดแน่นอนค่ะ”
“ส่วนเรื่องเงิน จริง ๆ แล้วหนูหาเองทั้งหมดค่ะ” ไป่ลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ว่าจะแต่งเรื่องแบบไหนให้ฟังดูสมเหตุสมผลกว่ากัน
ไป่อวี่มองเธอ รู้สึกว่าน้องสาวตัวเองไม่ใช่คนแบบนั้นจริง ๆ จึงถามว่า “ทำอะไรถึงหาเงินได้เยอะขนาดนี้ สอนพี่บ้างสิ แกก็รู้ว่าพี่จนจนกางเกงเป็นรูแล้ว”
ไป่ลั่วหัวเราะ “อืม… จริง ๆ แล้วหนูเขียนนิยายค่ะ เผลอเขียนเรื่องฮิตเปรี้ยงขึ้นมาเรื่องหนึ่ง ขายลิขสิทธิ์ไป ก็เลยได้เงินมาหลายล้าน”
“ให้ตายสิ!” ไป่อวี่เชื่อสนิทใจ “เรียนวรรณคดีจีนแล้วหาเงินได้ขนาดนี้เลยเหรอ เขียนเล่น ๆ ก็ได้เงินหลายล้าน?”