ไป่ลั่วกัดริมฝีปากล่างแน่น ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้ม “หนูไม่คิดแบบนั้นหรอกค่ะ ตอนนี้เป้าหมายเดียวของหนูคือหาเงินให้พ่อแม่มีชีวิตที่ดี เรื่องอื่นหนูไม่คิดเลย”
“อืม เด็กดีจริง ๆ”
ไป่อวี่!
เธอเกลียดที่สุดเวลาที่เขาเอ่ยถึงตัวเอง ทุกครั้งที่เขาพูด ไป่ลั่วก็อดกระวนกระวายไม่ได้
กลัวว่าเขาจะเผลอจับคู่เธอกับฉีเจี้ยนอีก
เธอก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ ต่อ เจียงซวี่เห็นท่าทางของเธอแล้วก็หลุดขำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเผลอพูดว่า “พี่สะใภ้...”
พอพูดจบ เขาก็ชะงักไปเอง รีบกลืนคำที่เหลือกลับลงคอทันที
ฉีเจี้ยนปรายตามองเขา เจียงซวี่จึงรีบเปลี่ยนคำพูด ชี้ไปยังเนื้อแพะตรงหน้าแล้วพูดว่า “เหม็นสาบ! พี่ครับ เนื้อแพะนี่จัดการไม่ดี มีกลิ่นสาบนิดหน่อย”
พอได้ยินแบบนั้น เวินสายอานก็ชิมไปคำหนึ่ง “ไม่เห็นเหม็นสาบเลย อร่อยดีออก”
เจียงซวี่เห็นแบบนั้นก็รีบพูดต่อ “งั้นคงเป็นเพราะปากผมเหม็นสาบเกินไปเอง”
ทุกคน: …
ไป่ลั่วหัวเราะเบา ๆ บนโลกออนไลน์เขาพูดจาเพี้ยน ๆ อยู่แล้ว ไม่นึกว่าชีวิตจริงจะเพี้ยนได้ขนาดนี้เหมือนกัน
ฉีเจี้ยนหันไปถามไป่ลั่ว “อร่อยไหม”
ไป่ลั่วไม่มองเขา เอาแต่พยักหน้ารัว ๆ “อร่อยค่ะ ไม่คิดเลยว่าศาสตราจารย์ฉีจะทำอาหารเก่งขนาดนี้”
เจียงซวี่พูดว่า “พี่ชายผมไม่ได้เก่งแค่ทำอาหารนะครับ ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือหาเงินก็เก่งไปหมด ใครได้เป็นพี่สะใภ้ผมนี่ ผมอิจฉาตายเลย”
ไป่ลั่ว…
ฟังดูเหมือนพูดกับเธอโดยเฉพาะ หรือว่าเขารู้ว่าฉีเจี้ยนชอบเธอ?
กำลังช่วยฉีเจี้ยนอยู่หรือเปล่า?