กลับไปถึงบ้าน ไป่ลั่วก็เริ่มงัดเงินอีกครั้ง ตอนนี้เธอไม่ได้ขาดแคลนเงิน แต่มีเพิ่มก็ไม่เสียหาย
จุดประสงค์หลักยังคงเป็นการลงโทษผู้ชายที่เหยียบเรือสองแคมคนนั้น
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【พี่คะ ช่วงนี้หนูเห็นกระเป๋าใบหนึ่งสวยมากเลย แต่ว่า…】
.: 【เท่าไหร่】
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【ไม่มากหรอกค่ะ แค่หกหมื่นกว่าเอง】
.: 【โอนเงิน 131,400 (มอบให้โดยสมัครใจ)】
.: 【ที่รัก ช่วงนี้เปลี่ยนไปนะ ไม่หลงใหลรูปร่างหน้าตาของพี่แล้วเหรอ】
ไป่ลั่วแค่นหัวเราะ “ไม่สนใจรูปร่างหน้าตาของผู้ชายเฮงซวยหรอก!”
เธอกดรับเงินเรียบร้อย
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【หลงใหลสิคะ! แค่ช่วงนี้หนูมีประจำเดือน มองหุ่นพี่อย่างเดียวก็ช่วยคลายหงุดหงิดไม่ได้ เลยอยากซื้อของให้หนำใจ】
.: 【โอนเงิน 131,400】
.: 【พอไหม ถ้าไม่พอก็บอกพี่ได้ทุกเมื่อ พี่มีเงินเยอะ】
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【ขอบคุณค่ะพี่ พอแล้ว (^~^)】
.: 【ที่รัก พี่อยากฟังเสียงหนู โทรคุยกันได้ไหม】
ไป่ลั่วแค่มองข้อความแวบเดียว จากนั้นก็ดับหน้าจอ ลุกไปชาร์จโทรศัพท์แล้วเตรียมเข้านอน
งัดเงินเสร็จแล้ว เธอจะไม่ทำหน้าดี ๆ ให้เขาอีก
อ่านแล้วไม่ตอบ…
วันรุ่งขึ้น
ไป่ลั่วกวาดตามองข้อความที่เขาส่งมาอย่างคร่าว ๆ ทุกข้อความชวนเลี่ยนและปากร้ายใจรัก
แต่ตอนนี้ในหัวของเธอมีเพียงสองคำ—ผู้ชายเฮงซวย
ความรักเดียวใจเดียวเมื่อก่อนคงถูกหมากินไปแล้ว
…
คืนก่อนวันนัดหมาย ไป่ลั่วเก็บข้าวของของตัวเองที่บริษัท เตรียมแพ็กของออกไป